Λουκέτο στην ΕΡΤ και ΕΡΑ ή Εσωτερική αιμοκάθαρση;

Σήμερα, 11 προς 12 Ιουνίου 2013, ύστερα από τις ειδήσεις των 9 μ. μ. που η κυρία Έλλη Στάη και οι συνεργάτες της εκπομπής δημοσιογράφοι, τεχνικοί, ανταποκριτές και λοιποί, παρέμειναν στις επάλξεις, μεταδίδοντας την πορεία των εξελίξεων της βάρδιας κράτησαν το κανάλι της Ν Ε Τ ανοιχτό έως τις πρώτες πρωινές ώρες, έπεσε το ιστορικό σήμα του Κρατικού Καναλιού και το μαύρο σκοτάδι του τυφλού πίνακα κάλυψε το παραλληλόγραμμο της οθόνης και το Κρατικό Κανάλι σώπασε!

       Μέρες 21^ης  Απριλίου 1967;

       Μέρες Πολυτεχνείου 1974;

      Αυτό έζησα την περασμένη νύχτα.

      Ήμουνα και τότε εδώ. Με τα τανκς, τα συνθήματα και τα γαυγίσματα των δικτατόρων: Αποφασίζομεν και διατάσσομεν! Ελληνικέ λαέ,… και όλα τα γνωστά.

       Απόψε είχαμε ΜΑΤ, διαδοχικό κλείσιμο πομπών, προειδοποιήσεις για εκκένωση του κτιρίου, έμμεσες απειλές για συλλήψεις και απολύσεις καταργημένων πλέον εργαζόμενων στο Κρατικό Κανάλι Πανελλαδικά όσων δεν προτίθενται να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους.

        Και τώρα τίποτα. Όλα τα κανάλια και τα ιδιωτικά δεν μεταδίδουν ειδήσεις. Να πώς μπορεί κάθε στιγμή να κλείσουν όλες οι θύρες, όλα τα παράθυρα κι όλα τα στόματα! Να πώς με το πάτημα ενός κουμπιού να σιγήσουν τα πάντα.

       Ερημιά. Κι ένας αδιόρατος, ενδόμυχος φόβος πλανάται ολόγυρά μου. ‘Όπως, όταν είδα  στο Νυχτερινό Δελτίο Ειδήσεων της Ε Ρ Τ το εξευτελιστικό τέλος της Δυναστείας Τσαουσέσκο;

        Δεν ξέρω τι θα συμβεί. Ή μάλλον, μπορώ να προβλέψω με την εμπειρία που έχω αποκτήσει τόσα χρόνια με τη χώρα μου στα πρόθυρα της οικονομικής και όποιας άλλης κατάρρευσης:

        Δεν θα συμβεί τίποτα το συνταρακτικό. Σιγά σιγά θα καταλαγιάσουν τα  πνεύματα, τα ενθουσιώδη πλήθη που βρήκαν μια απρόσμενη διέξοδο στα οικονομικά αδιέξοδά μας, η φούσκα θα ξεφουσκώσει, δεν θα σκάσει και όλα θα πάρουν το δρόμο της πεπατημένης. Είναι δρομολογημένη  ήδη η συνέχεια. Όμως…

        Όμως: Ο Πρωθυπουργός μίλησε και το τόνισε, για «Επανίδρυση της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης», όχι για κλείσιμο. Για να κάνει αυτή την κίνηση πρέπει να βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση. Φιλόδοξος μπορεί να είναι και αρχομανής, επίσης, αλλά τρελός ή ανόητος δεν είναι. Για να παίζει το πολιτικό του μέλλον κορώνα γράμματα αυτή τη χρονική στιγμή, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, όσο φαίνονται, ούτε όπως βγαίνουν προς τα έξω.  Τι σημαίνει και τι μπορεί να σηματοδοτεί «η ένοχη σιωπή των αμνών;», των άλλων δύο Εταίρων;

       Οι Τσάροι του καναλιού μπορεί να κάθονταν πάνω σε αμύθητα για την εποχή της Τεχνητής Οικονομικής Κρίσης, και φαίνεται πως είναι πραγματικές οι τρομακτικές αποκαλύψεις, αλλά δεν υπήρχε άλλος τρόπος να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα; Ήταν ανάγκη να γονατίσουν και την ψυχή μας νυχτιάτικα; 

       Ήταν ανάγκη να μεταφερθούμε στον Απρίλη του ’67;

       Ήταν ανάγκη να την πληρώσουν και οι «Φτωχοπρόδρομοι» δημοσιογράφοι των εξωτερικών ρεπορτάζ, οι ανταποκριτές των δρόμων, οι τεχνικοί, οι υπάλληλοι των 600. 700 και 100 Ευρώ μηνιαίως;  

        Μήπως δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο; Μήπως ήταν ανάγκη να κλείσουν δικτατορικά οι θύρες της Δημόσιας, πληροφόρησης, να γίνει μια εσωτερική «Αιμοκάθαρση» και απολύμανση του χώρου; ΟΨΟΜΕΘΑ. 

       Ή μήπως εφαρμόζεται το σοφά αφελές απλοϊκό:

       Πονάει πόδι; Κόβει πόδι!

       Πονάει ΚΕΦΑΛΙ, ΚΟΒΕΙ ΚΕΦΑΛΙ;

       Είναι λύση;

       Είναι Η ΛΥΣΗ;

       Αναρωτιέμαι…