Μετοικεσία

Ποίηση: “Από τη μετοικεσία των ανέμων γενεές ατελεύτητες”

Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη //

 

 

 

 

 

Μετοικεσία*

«…Την εποχή των βροχών κατοίκησαν στο κορμί μου δραπέτες άνεμοι. Τα ερπετά της γης τις σάρκες μου διαμέλισαν και κατέφαγαν. Γέμισε σημεία και τέρατα το ασυντέλεστο σχήμα του χρόνου…»

 

Την εποχή των βροχών

μετοίκησαν στην ψυχή μου αγύρτες άνεμοι

και τα πτηνά του ουρανού

το πνεύμα μου εκπόρνευσαν

Οι πολεμούντες με

την μήνιν του φωτός περιφρόνησαν

λεηλάτησαν την ευωδία των καρπών της γης πόοι μισούντες με

πιλατεύοντας νυν και αεί

με υλακές την αγρύπνια μου

Τη δικαιοσύνη της φωτιάς

στις ατραπούς της ερημίας εβίωσα

 

Στην αγωνία της πέτρας

τους καιρούς της αδιαλλαξίας ιστόρησα

Την αντοχή των υλικών

στη φθορά των αισθημάτων εννόησα

ξοδεύτηκα σε χλοερούς λειμώνες οφθαλμαπάτης

Έκτοτε περιδεής αιωρούμαι μεταξύ αγωνίας και άγνοιας

στο ακαταμέτρητο χάος του κυβερνοχώρου

γυρεύοντας να καλύψω με λέξεις

το χάσμα του απείρου διαστήματος

να συλλάβω τ’ ασύλληπτα

να ζωγραφήσω τα άρρητα

τις έγνοιες μου

σε μια παλάμη γλαυκού ουρανού να κεντήσω

 

Ως στρουθίον μονάζον επί δώματι

λίγα ψίχουλα φωτός ανεσπέρου

από τους αιθέρες θηρεύω

να χορτάσω την πείνα της ψυχής και τη δίψα της

ελπίδα στη μικρή μου καρδιά να ψωμίσω

και με πίστη να ντύσω τη γυμνή ανθρωπότητα

 

Μιας αναίτιας οδύνης κατάδικος

σ’ αφώτιστα μονοπάτια ιχνηλατώντας πορεύτηκα

γραμμές τεθλασμένες στον αιώνα χαράζοντας

τη σήψη του κόσμου καρπώθηκα

Τα ερπετά της γης τις σάρκες μου διεμέλισαν

και κατέφαγαν

Γέμισε σημεία και τέρατα

το ασυντέλεστο σχήμα του χρόνου

Από τη μετοικεσία των ανέμων γενεές ατελεύτητες

 

 

 

31. 11. 2003

*Από τη συλλογή «Ο ύπνος των μεσημβρινών ωρών», Φιλιππότης, Αθήνα, 2003

 

Δημοσιεύθηκε στο  Fractal στις 22/23. Φεβρουαρίου 2022