“Τρία σονέτα”

Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη //

Τρία σονέτα

 

Μέσα σε όλη τη βουβαμάρα και την κλεισούρα, μου δόθηκε χρόνος να ανατρέξω στην πρώτη μου ποιητική συλλογή, “Λίγα λουλούδια”, ΧΑΡΤΟΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΑΙ ΤΕΧΝΑΙ, Αγρίνιον 1963, από όπου Τα τρία σονέτα “παλιάς κοπής”.

 

 

 

 

 

        Άγνωστη πορεία

 

Να  ‘ξερα, Θε’ μου , πού τραβώ,

πού κάποτε θα φτάσω.

Μακρύς ο δρόμος που θωρώ,

φοβάμαι μη δειλιάσω.

 

Πλατύς μακραίνει, καθαρός,

στα μάκρη του τι κρύβει;

Να ‘ ναι καλός, να ‘ ναι κακός;

Θε’ μου, αυτό με θλίβει.

 

Στο βάθος πάντα κάτι τι

θαρρώ πως παιχνιδίζει.

Να ‘ ναι φαντάσματα, γκρεμοί…

 

Να ‘ναι φουρτούνες, παιδεμοί…

Μα να, αρχίζει ένα στρατί

κι ένα άστρο λαμπυρίζει

 

 

 

             Οδοιπόροι

 

Στη νύχτα διαβαίνουνε μόνοι

και είν’ παλαιστές διαλεχτοί.

Στα μέτωπα γράφονται πόνοι,

μα εκείνοι τραβούν γελαστοί.

 

Ποιος ξέρει πού τάχατες πάνε,

για πού ν’ ανεβαίνουν γοργοί,

τι θαρρετοί ακολουθάνε

στο δύσκολο τούτο στρατί.

 

Γαλήνιοι τραβούν στα σκοτάδια.

Σκοντάφτουν σε βράχια τραχιά.

Αγκάθια κι εμπόδια πολλά.

 

Μα η άναστρη νύχτα τελειώνει.

Ροδοχαράζει η αυγή.

Και να, η κορφούλα σιμώνει.

 

 

 

           Επιστροφή

 

Ήμουν άσωτος. Μα τώρα θα γυρίσω

με σκυμμένο το κεφάλι και βαρύ.

Ντροπιασμένος τα ποδάρια θα φιλήσω

του πατέρα, που θλιμμένος καρτερεί.

 

Μου ‘χε άφθονα τα πλούτη, τα καλά του

κι  η αγάπη του αστείρευτη πηγή.

Μα μια μέρα με ξελόγιασαν μακριά του

κάποιοι αντίλαλοι απ’ αλάργα απατηλοί.

 

Θα γυρίσω στης αγάπης το βασίλειο,

στης αλήθειας τη θεσπέσια ομορφιά.

Η ψυχή μου πια λαχτάρησε τον ήλιο.

 

Θα γυρίσω. Κι οι τριβόλοι που θα βγούνε

να μου φράξουν το στρατί του γυρισμού,

θα μ’ αργήσουν. Τίποτ’ άλλο δεν μπορούνε.