Ποίημα: “Το ζητούμενο είναι η αγάπη”

 Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη //

“…Πρέπει να φυλαχτούμε, κοριτσάκι. / Οι άνθρωποι είναι λυπημένοι-δε συχωράνε

τη χαρά μας. /Πρέπει να θυμηθούμε, κοριτσάκι- /οι άνθρωποι είναι κουρασμένοι…”

(Γιάννης Ρίτσος: Πρωινό άστρο, Κέδρος 1982, σελ. 60)

       Το ζητούμενο είναι η αγάπη*

Οι καιροί ου μενετοί
οι αριθμοί
ωστόσο και μενετοί και ανάλγητοι είναι
Να είμαι περιχαρής ή περίλυπη
δεν γνωρίζω
Φεύγουν τα χρόνια
χιλιετίες έρχονται και παρέρχονται
κι εσύ στα σπάργανα κοιμάσαι ακόμα
μικρή Αριάδνη
κι εγώ τραγουδάω να ταράξω τον ύπνο σου
τραγουδάω να ξυπνήσεις και να μ’ ακούσεις
να μεγαλώσεις
να πάρεις τον μίτο στα χέρια σου
να συντονίσεις τα βήματά σου προς ζητούμενο
το ζητούμενο για τον κόσμο είναι η αγάπη

Τραγουδάω
μ’ ακούς
στα όνειρά μας ακούμε αγαπημένες φωνές
που ταξιδεύουν στον χρόνο
πουλιά διαβατάρικα
οι καιροί ου μενετοί
άστατοι κι άστεγοι κι αγνώμονες είναι
δύσβατοι και μουντοί
βιαστικοί
δεν περιμένουν οι καιροί

Δειπνήσαμε τις σάρκες ενός κόσμου
που φεύγει βουτηγμένος στο αίμα
κι ας επιμένουν με παραμύθια οι ειδήμονες
για συμπαντικές κατακτήσεις
και άλλα πολλά κουραφέξαλα τέτοια
άλλο είναι το ζητούμενο
κι ο κόσμος της άγνοιας απέραντος
δεν έχεις κάνει ακόμα ούτ’  ένα βηματάκι στον κόσμο
δεν ξέρεις τι θα πει να σου έχουν προδιαγράψει
και προδικάσει το μέλλον σου άλλοι
Δεν έχεις ιδέα
δεν ξέρεις τι έχεις ν’ αντιμετωπίσεις
όταν ανοίξεις τα μάτια και κοιτάξεις γύρω σου

Έρχεσαι από το Πουθενά
κουβαλώντας μια έρημο μέσα σου
κι ανίδεη πορεύεσαι προς το Τίποτα
βιάζεσαι να δοκιμάσεις τη δύναμή σου
να επιβληθείς
πατώντας κι επί πτωμάτων ακόμα
Αυτό σου έχουν κληροδοτήσει οι πρόγονοί σου
δεν έχεις επίγνωση πόσο άβατη κι απέραντη
είναι η έρημος των αισθημάτων
πόσο ανώφελο να πασκίζουν να κυριαρχήσουν
με την “ειρήνη των όπλων”
Σ’ έχουν πριμοδοτήσει με κάλπικα όνειρα
αυτό που μακριά λαμπυρίζει
δεν είναι το όραμα του κόσμου που θα ήθελες να ζήσεις
είναι η διάφανη έρημος των αισθημάτων
η έρημος που φέρνεις στα σπλάχνα σου
δούλεψαν τόσοι αιώνες
για να σε έχουνε κατοικήσει οι άνεμοι της συμφοράς
σ’ έχει αφιονίσει η κακοσμία του αίματος

Ήρθες σε λάθος ώρα
γεννήθηκες σε λάθος εποχή
γαλουχήθηκες με πικρό αίμα της άρνας
Ακούω τ’ αδέξια βήματά σου στην έρημο
η άμμος τρίζει
κι εσύ τραμπαλίζεσαι αβέβαια
ανάμεσα στο παλιό
και στο νέο
Η άμμος γλιστράει
βουλιάζεις
το αχανές σε αποπροσανατολίζει διάστημα
τα πέλματά σου ματώσανε κιόλας
Θ’ ακολουθήσεις το πέταγμα του πουλιού
ή θα προσγειωθείς στην πραγματικότητα των ερπετών
που σου όρισαν από αιώνες
τα αρπακτικά των τρομερών κατακτήσεων

Κοντολογίς
σε λυπάμαι και σε φοβάμαι
μικρή μου
Σε κατοικούν οι αιώνες των αιμάτων
ο “αποδιοπομπαίος τράγος” είσαι
ο “αίρων την αμαρτίαν του κόσμου” είσαι
θα καταφέρεις να βγεις απ’ τον κλοιό των προδιαγραφών
θα βλαστήσουν οάσεις στην έρημο που βαδίζεις

Άκου με που σου τραγουδάω
το νανούρισμα του σύμπαντος κόσμου
το μήνυμα σύμπαντος του κόσμου σου φέρνω
ενάντια στον ανελεήμονα χρόνο
Σε νανουρίζω με “ζητούμενα”
μικρή Αριάδνη
δεν γίνεται αλλιώς
άκου τις φωνές που σε καλούν
τα ζητούμενα του περιβάλλοντα κόσμου
Ο κόσμος κουράστηκε να υπομένει
απόκαμε στη δυστυχία
και περιμένει από σένα πολλά
Σου τραγουδάω
έστω κι αν το τραγούδι μου δεν είναι γλυκό
γιατί πιστεύω σε σένα
Πιστεύω στα παιδιά
πιστεύω στο Αύριο του πλανήτη
τραγουδάω για το Αύριο ενός καλύτερου κόσμου
Η αγάπη είναι το ζητούμενο

Παλαιό Φάληρο, 16 Μαΐου 2020

* Η σύνθεση “Το ζητούμενο είναι η αγάπη”, γράφτηκε αποκλειστικά με αφορμή τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη