Ποίηση: “Σχεδιάσματα μνήμης”
Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη //
Εκ νεότητός μου, πολλούς νεκρούς, φυτεμένους στο κορμί και στην καρδιά μου, κουβαλάω φορτίο θλιβερό και ευάγκαλο, ευλογία και πηγή της ποίησής μου. Δεν υπάρχει πιο σημαντική στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου, εκτός από εκείνη της γέννησης και του θανάτου. Και μην ξεχνάμε πως οι νεκροί μας λιπαίνουνε το χώμα
Σχεδιάσματα μνήμης *
“…Θα πενθώ πάντα-μ’ ακούς;-
για σένα μόνος στον παράδεισο…”
(Οδυσσέας Ελύτης)
[…]Ήταν πικρό το φθινόπωρο εκείνο
κι εσύ πελεκούσες στις αρτηρίες το θρήνο,
ανίδεος στων κυπαρισσιών το προσπέλασμα
κι ήταν απόμακρο το στερνό σου το γέλασμα…
Δεν είχε ακόμα το φως ωριμάσει
πάνω απ’ τη στέγη των νεοσσών, πριν κρεμάσει
η ζωή τους στα σαγόνια της λύπης την άμυνα.
Δεν είχαν ανθίσει στα πλάγια κυκλάμινα
και σάλπαρες για το μεγάλο ταξίδι θλιμμένα,
με το γαλάζιο τον κόσμο θωπεύοντας βλέμμα
και βουβό να τρεμίζει ένα εύγλωττο δάκρυ
στου ανύσταχτου βλεφάρου την άκρη,
τον κόσμο αποχαιρετώντας τον εύδακρυ…
[…]
Ο θρήνος δεν λέει να σιγήσει, βαθαίνει
κι ανθίζουν κυκλάμινα στου άνω βυθού το στερέωμα,
όπως τότε στα πλάγια της Βραυρώνας που τρέχαμε
των πρώιμων βροχών τους ανθούς και συλλέγαμε.
[…]
Βαδίζαμε κάτω απ’ τα πεύκα στο μυρωμένο τ’ απόβροχο,
δάκρυζαν οι πευκοβελόνες κι η χλόη
και τα κυκλάμινα ρουφούσαν τη δρόσο
καθώς η νοτιά σεργιανούσε ανέμελη.
Ο τόπος Επιτάφιος φάνταζε Θρήνος,
της έκστασης ο χρόνος εκείνος
ήταν οδοιπορία σε τοπία θανάτου
κι ανίδεοι χτίζαμε πύργους στην απάτη της άμμου.
[…]
Όσο κι αν στον καιρό αλαργεύεις
σε βρίσκω παντού και σε φτάνω
πάνω στα πράγματα όλα που άγγιζες,
σε κείνες τις στερνές στα βιβλία θωπείες.
Το βλέμμα σου φτάνει σαν άνοιξη κάποτε
κι άλλοτε πάλι χελιδόνι θλιμμένο
χτυπάει το τζάμι και χάνεται.
[…]
Τον άλλο αιώνα στων χλωρών ενιαυτών την αιθρία
θα εγερθούν οι νεκροί με ιμάτιο ενδεδυμένοι το φως,
τα νήπια ανομήματά τους σαρκάζοντες,
παρθένες οι ψυχές θα αναδυθούν απ’ τη λήθη
σε λευκάζοντα οράματα θεία υμνωδούσες,
βραδυπορούντες έρωτες ανυμνούσες.
Σάββατο, 28 μηνός Σεπτεμβρίου 1996
Μνήμη Βαρούχ προφήτου, Χαρίτωνος,
Νεοφύτου, και Αυξεντίου, οσίων.
Παλαιό Φάληρο 1996 / 14-12 -2002 μ. Χ.
* Αποσπάσματα από την ομώνυμη σύνθεση, “Σχεδιάσματα μνήμης”, της συλλογής,
“Στον κύκλο του φωτός των αναμνήσεων”
Το κόσμημα στο εξώφυλλο είναι έργο του Θωμόπουλου “Πενθούν πνεύμα”, από τον τάφο του Παλιού στον Άγιο Γιάννη Λιβαδίων, Χίος. (Φωτο. Μπουρνιά) Εκδόσεις ΕΡΙΦΥΛΗ, Αθήνα 2007.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου