Το άσμα της Ορτανσίας

Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη //

Το άσμα της Ορτανσίας και άλλα δύο σατιρικά ποιήματα *

Ορτανσία, κεντρικό πρόσωπο του μυθιστορήματος της Μάριον Χωρεάνθη “Βρείτε την Ορτανσία”. (Καστανιώτης, Αθήνα 2001), που εδωσε την αφορμή να γραφτεί “Το άσμα της Ορτανσίας”, το πρώτο από τα τρία σατιρικά ποιήμα

Το άσμα της Ορτανσίας

 Αχ, πανούργα Ορτανσία

,

Βούλη, Κλεόβουλε και Σία,

λύσε μου την απορία:

πες μου αν είσαι οπτασία,

είσαι σκοτεινή κυρία

ή τρανσέξουαλ Βαλκυρία;

 

Κόρη είσαι ή αγόρι;

Αχ, πως σε λυπάμαι, σόρι,

άρπαξες την ευκαιρία

κι έγινες κομψή κυρία

ή κακούργα σκευωρία

σού ‘πλεξε η κοινωνία;

 

Όλους μας δικάζει ερήμην

και εις αιωνίαν μνήμην.

Ό, τι κι αν προκύψει νέον

και παράδοξον κι ωραίον

κυνηγάει υπέρ το δέον

ως κυνάριον πειναλέον.

 

&&&

 

Ήταν κι οι τρεις τους ένα ζο

 

Η Τζοβάνα η Ευτέρπη κι η Ζωζώ

είχαν και οι τρεις από ένα ζο:

Γαλαζοαίματο, χαζό

γάτο από σόι με τσαγανό,

είχε η Ζωζώ, ανάπηρο.

 

Ένα κοπρόσκυλο ζαβό

που γαύγιζε σαν παλαβό,

με το ‘να μάτι του στραβό,

είχε η Ευτέρπη παρτσακλό,

ανίκανο και άπειρο.

 

Μια πουλακίδα παρδαλή

είχε η Τζοβάνα να λαλε

ί και τα κοκόρια να καλεί

στης χλόης το πράσινο χαλί

μην βγει πουλάκι άχαρο.

 

Ήταν οι τρεις τους ένα ζο,

πανέξυπνο, μα πλην χαζό

κι όνειρο είχανε τρελό

σ’ ένα τετράγωνο μυαλό,

περήφανο και στρόγγυλο:

 

Να κατακτήσουν τον ντουνιά.

Κι απ’ τις επτά ως τις εννιά

αφήνανε τη γειτονιά

βγαίναν κι οι τρεις γιαλό γιαλό

περίπατο στο όνειρο.

 

Ώσπου ένα βράδυ σιγαλό

ήρθε ένα σύννεφο μουρλό

τεράστιο κι απατηλό

πήρε τις τρεις τους. Μα τα ζα

και τα όνειρα έφυγαν… πεζά.

 

&&&

 

Δεν μπορώ

 

Δεν μπορώ να γράψω στίχους.

δεν μπορώ να ονειρευτώ,

δεν μπορώ να πιάσω ήχους,

ένα μέτρο ζηλευτό.

 

Δεν μπορώ να κάνω βήμα

δεν μπορώ ν’ απαλλαγώ

απ’ το άθλιο το κρίμα

και ελεύθερα να βγω

 

Ένα σύννεφο από στάχτη

αιωρείται σκυθρωπό

και μπλεχτήκαμε στ’ αδράχτι

του καιρού χωρίς σκοπό.

 

Φεύγουν τα καράβια, πάνε

σε ταξίδι μακρινό

κι όλο πίκρες μας κερνάνε,

μα ποτέ δεν αρχινώ

 

την κακή μοίρα ν’ αλλάξω

σ’ άλλο αστέρι να διαβώ,

τη ζωή μου ν’ απαλλάξω

απ’ τον ξένο τον γκαβό.

*Από τα ανέκδοτα των συρταριών “κείμενα αφής και επαφής”.

 Δημοσιεύθηκε στο Fractal στις 20 Ιουλίου 30211