Η κόμη της Βερενίκης

Μια ιστορία παλιά: Η κόμη της Βερενίκης | Δύο ποιήματα

Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη //

 

 

Μια ιστορία παλιά: Η κόμη της Βερενίκης

Δύο ποιήματα

 

 

 

(Τη Βερενίκη, τη θρυλική βασίλισσα, σύζυγο του Πτολεμαίου που ορκίστηκε στην Αφροδίτη, τη θεά του έρωτα, ότι

θα της αφιερώσει την κόμη της αν γυρίσει από τον πόλεμο νικητής και δοξασμένος ο βασιλιάς της, την ύμνησε ο

Θεόκριτος σε ύμνο στη θεά Αφροδίτη:

“…Κύπρι Διωναία, τύ μέν ἀθανάταν ἀπό θνατᾶς,*

ἀνθρώπων ὡς μῦθος, ἐποίησας Βερενίκαν,

ἀμβροσίαν ἐς στῆθος ἀποστάξασα γυναικός …”

Θεόκριτος, ύμνος στην Αφροδίτη)

 

 

1

Την κόμη σου, βασίλισσα, ονειρεύτηκα,

σε σένα το ωραίο όραμα χρωστώ.

Απ’ τη στιγμή που υποσχέθηκα

μπήκα στο παραμύθι το γνωστό.

 

Πώς ήθελα ν’ αδράξω τους πλοκάμους σου,

στην πονεμένη να ‘φτανα γραμμή,

δεν μ’ ένοιαζε τι έγινε στους γάμους σου,

ποθούσα να σε αγγίξω μια στιγμή.

 

Στης νύχτας τη μαγεία πώς μπερδεύτηκα

και βρέθηκα για σε στην Καλλιστώ,

στα δίχτυα του Βοώτη κάπως μπλέχτηκα

κι έπεσα στης Παρθένου τον ιστό.

 

Στις Ώρες του Ωρίωνα σε γύρευα

και μες των μύθων τα μεγάλα μήκη,

στα χάη του ουρανού πορεύτηκα,

την κόμη σου να φτάσω, Βερενίκη.

 

Την έβλεπα θλιμμένη στα οράματα,

στη σκοτεινή μεριά του φεγγαριού.

Άκουγα γοερά στον ύπνο κλάματα

και μου ‘λεγε: “βαρέθηκα αστερισμός

 

στους γαλαξίες, στ’ αστρικά μορφώματα,

κόμη της Βερενίκης να γυρίσω πεθυμώ,

να πάψουν πια παίζουν μελοδράματα

στων όμορφων μαλλιών της τον ρυθμό.

 

 

 

2

Η κόμη της Βερενίκης

 

Σαν πήγε ο βασιλέας μακριά

χώρες, λαούς να κατακτήσει

τροπαιοφόρος, νικητής

με δόξα πίσω να γυρίσει

 

κι η Βερενίκη έρμη μοναχή

στην άδεια νυμφική της κλίνη

απ’ τον μεγάλο της καημό

όρκο στην Αφροδίτη δίνει:

 

“Κάμε, θεά, να έρθει αβλαβής

ο βασιλιάς μου και σου δίνω

όρκο: την κόμη μου την ακριβή

κόβω και στο βωμό σου αφήνω.

 

Το τάμα της ξεπλήρωσε ευθύς

πιστή, μ’ ευλάβεια η Βερενίκη,

ο Πτολεμαίος της σαν γύρισε

τροπαιοφόρος με τη νίκη.

 

Μα δεν μπορεί να αποδεχτεί

τη Βερενίκη χωρίς κόμη.

Άστρο κι αν είναι λαμπερό,

θα πολεμούσε τώρα ακόμη.

 

Μα πώς να φτάσει αστερισμό

την κόμη τώρα που έχει γίνει

και βρίσκεται στον ουρανό

μέσα στους γαλαξίες του κι εκείνη;

 

Ας ήταν άστρο να γινότανε

λαμπρό ή φεγγαριού αχτίδα,

θα φερνε πίσω τον αστερισμό,

την ξακουσμένη της πλεξίδα.

 

Της Αφροδίτης πια ο θυμός

θα ‘χε καταλαγιάσει,

του Πτολεμαίου της ο καημός

θα του ’χε πια ευθύς περάσει.

 

Παλαιό Φάληρο, Μάιος/Ιούλιος, 2021

 

*

Σε μετάφραση:

“…Κύπριδα Διωναία, εσύ από θνητή αθάνατη

όπως λεν οι άνθρωποι, έκαμες την Βερενίκη,

αμβροσία σταλάζοντας στα γυναικεία της στήθη…”

 

 

Δημοσιεύθηκε στο Fractal στις 7 Ιουλίου 2021