Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη //
[Τρία ποιήματα “Εις εαυτόν και αλλήλους” από την ανέκδοτη συλλογή “ποιημάτων του συρταριού”, που καταφεύγω και αντλώ περιεχόμενο ζωής για να ξεγελώ την απονευρωμένη καθημερινότητά μου.]
Εις εαυτόν
“Εις εαυτόν και προς αλλήλους”
που ζούμε βίους παραλλήλους,
θέλω να πω μια “Καλημέρα”
κι εύχομαι να τα βγάλουν πέρα
μ’ όλου του κόσμου τα θηρία,
που καρτερούν μια ευκαιρία
και ακονίζουν τα μαχαίρια,
ύπουλα, με τα δυο τους χέρια
εύστοχα να σε μαχαιρώσουν
και στην καρδιά να σε πληγώσουν.
Κι απ’ την τυφλή λαβωματιά
σταλαματιά σταλαματιά
όλο το αίμα σου να πιούνε
κι ας διαλαλούν πως σ’ αγαπούνε.
Κι ας κάνουνε πως σε παινεύουν
-πού να ‘ξερες τι μαγειρεύουν
πίσω απ’ την πλάτη σου κους κους
που δεν τα βάζει καν ο νους -.
Ν’ ακούς στα σκοτεινά τι πλέκουν
και σπέρνουν φήμες που δεν στέκουν.
Κέρνα
Ζωή γεμάτη αναποδιές,
πίκρα πολλή και πικρή πείρα,
πώς να γητέψουμε τη μοίρα,
να πάψει τις τρικλοποδιές;
Πίκρα βραδιάζει, ξημερώνει.
Δεν βαρεθήκαν κέρνα, κέρνα!
Όλοι εκίνησαν την πτέρνα.
-Στο ρέμα θλίβεται ένα αηδόνι- .
Μίσος σταλιά δεν απομένει
στο θύλακο για τους εχθρούς,
ξοδεύτηκε στους αδερφούς.
Κι είμαστε τόσο μπερδεμένοι.
Δεν μπορώ
Δεν μπορώ να γράψω στίχους.
δεν μπορώ να ονειρευτώ,
δεν μπορώ να πιάσω ήχους,
ένα μέτρο ζηλευτό.
Δεν μπορώ να κάνω βήμα,
δεν μπορώ ν’ απαλλαγώ
απ’ το άθλιο το κλίμα
και ελεύθερα να βγω
στον εξώστη ν’ ανασάνω,
κι απ’ το βάρβαρο κλοιό
ν’ αποδράσω, να σαλπάρω
μ’ ένα ανεμόπλοιο.
Ένα σύννεφο από στάχτη
αιωρείται σκυθρωπό
και μπλεχτήκαμε στ’ αδράχτι
του καιρού χωρίς σκοπό.
Φεύγουν τα καράβια, πάνε
σε ταξίδι μακρινό
κι όλο πίκρες μας κερνάνε
μα ποτέ δεν αρχινώ
την κακή μοίρα ν’ αλλάξω,
σ’ άλλο αστέρι να διαβώ,
τη ζωή μου ν’ απαλλάξω
απ’ τον ξένο τον γκαβό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου