Επιστροφή στα χρόνια της αθωότητας

Επιστροφή στα χρόνια της αθωότητας

 [Με την κακοκαιρία “ΜΗΔΕΙΑ” που σκέπασε τη Χώρα κι έκανε την Αθήνα μας κάτασπρη, θυμήθηκα ένα ποιηματάκι από τα πρώτα μου, στην πρώτη μου συλλογή: “Λίγα λουλούδια”, εκδοθείσα από: “Χαρτοτυπογραφικαί τέχναι”, Αγρίνιο 1963]

 

 

Τα μπαλέτα του χιονιού

 

Τα μπαλέτα του χιονιού

απ’ τα βάθη τ’ ουρανού

χορευτά χαμηλώνουν.

Κι οι νυφάδες οι λευκές,

ζωηρές, πεταχτές

δες, σεντόνι απλώνουν.

 

Κι όλοι οι δρόμοι εψές,

η πλατεία, οι σκεπές

γίναν κάτασπρα όλα.

Τα βουνά, οι πλαγιές,

οι ελιές, οι μυρτιές

πήραν όμορφα δώρα.

 

Τι κατάκρυα η ομορφιά

του χιονιού! Παγωνιά

στις καρδιές και στην πλάση.

Η τρελή αμυγδαλιά

τ’ ανθηρά της κλαδιά

τα τεντώνει  με βιάση.

Από ζήλια η λωλή,

να ‘ναι η μόνη πλουμιστή

μες στους πάγους, τα χιόνια.

Και να φέρει θα φρονεί

– πώς γελιέται η τρελή –

στα κλαδιά της αηδόνια

 

Εν Παραβόλα και εν σωτηρίω έτει 1960

 

 

Δημοσιεύθηκε στο Fractal, 16-2-2021