Τέσσερα ανέκδοτα ποιήματα

Τέσσερα ανέκδοτα ποιήματα

Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη //

 

 

[Τέσσερα ανέκδοτα ποιήματα από τα “κείμενα αφής και επαφής” των συρταριών του γραφείου μου που γράφτηκαν κατά καιρούς στα “Περιθώρια της λύπης”

Στα περιθώρια της λύπης

Σαν ωριμάζουν οι καρποί

ανθίζουν οι ώρες

ανατριχιάζουν οι άνεμοι

έρχονται μπόρες

Αιώνες άγονοι χέρσα η γη

άνθρωποι έρμαια

στο ξεροβόρι λύκων ταγή

Καιρός διαβαίνει

 

Τα φώτα αχνίζουν λάμνει σιγή

αυγές ροδίζουν

μα δεν βολεί στη μαύρη γη

αυγή να ορθρίσει

Διαβάζεις τ’ άστρα κι οι ουρανοί

λάμνουν στα μάτια σου

Ρόδο που ανθεί αναριγεί

το φως εντός μου

 

Λεπιδοφόρος

 

Κόρη του γιου σου

λυχνία εφτάφωτη

χαίρε Μητέρα

 

Πλήθη μαρτύρων

ονείρων μορφώματα

Αρκείτω βίος

 

Βρέφη αιμάτων

πικρή θηλάζουν ροή

σπέρματα φρίκης

 

Βρεφοκτονούσα

δακτυλοδεικτούμενη

ανθρωποβόρα

 

Πέτρινος χρόνος

Ο κόσμος βαράθρωσε

μίσος αιώνων

 

Κόκκινα ρείθρα

λιπαίνεται η θάλασσα

αίματα αθώων

Χαίρε μητέρα

λυχνία εφτάφωτη

κόρη του γιου σου

 

Λεπιδοφόρος

οστεοφρουρούμενη

αιμορροούσα

 

Καθημαγμένος

ο ανυποχώρητος

αιθεροβάμων

 

Ανθοφορούσα

αστερομέτωπη γη

χώρα ηρώων

 

 

Σχεδιάσματα παντός ρυθμού

 

Αν δεν στάξει

απόψε

δάκρυ βροχής ο καιρός

θα στενάξει η γη

Κόψε

με φως τη σιγή

 

Οι ροές των δακρύων

πηγές κοπετών

μυρίων κακών οιωνοί

φοβερών

 

Θαλασσαετός θρηνωδεί

του παντός την ειδή

ζόφος καλύπτει

αιώνες την κρύπτη

 

Διθυράμβων ιαχές

να ηχούν

των ανέμων το βρέφος

μουσικές θαλερές

να υμνούν

 

 

Οι τύψεις της Ωραίας Ελένης

 

Το φως μου γνέφει

Δοσμένο ή δανεικό

δεν το κατέχω

 

Βαριά η ανάμνηση

η Τροία με πληγώνει

μέρες ολέθρου

 

Σ’ ένα σεντούκι

θλιβερή παρένθεση

ασφαλισμένα

 

Σ’ αυτόν τον μύθο

αιώνων χρόνια μέρες

στην ερημιά μου

 

Κάποτε φτάνεις

στο σταυροδρόμι Κενό

ο χρόνος όλος

 

 

 

 

Παλαιό Φάληρο, ημερομηνία σύνδεσης 31 Ιανουαρίου 2021, στο πνεύμα των ημερών

Δημοσιεύθηκε στο Fractal στις 2 Φεβρουαρίου 2021