Το αρχαίο κάλλος

“Δύο τραγούδια της Αριάδνης”

Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη // *

Κάθε φορά που συγυρίζω τα συρτάρια του μυαλού μου, πάντα και κάτι άλλο, που είχα κρύψει από τα χρόνια τα παλιά μου, συναντάω και μου κομίζει χαρμολύπη.

Το αρχαίο κάλλος
Ανύποπτοι
κι ανυποψίαστοι νηστέψαμε το φως
εκεί που γονατίσαμε
κι εκείνο το πουλί στο ακροκέραμο
να προσκαλεί
στην άλλη διάσταση του στοχασμού
στον κήπο των ερώτων
Κάθε απόβραδο
κύκλωνε την καρδιά πηχτό σκοτάδι
κι έπεφτε κατακόρυφα
ξινή βροχή στα σωθικά μου
Ώρα να κλείσω την παρένθεση
να βολευτώ στην ερημιά μου
Ακόνισε στο μέτωπό μου
ο καιρός τη γλώσσα του
κι η πίκρα των πηγών του σώματος
ρέει με τις ροές των υποχθόνιων υδάτων
πνίγει την αισιοδοξία των ωρών
που σηματοδοτούν
το μέλλον του άλλου κόσμου
Εκείνα
τα σακατεμένα τα κορμιά
βρέφη
τα σκελετωμένα των αιώνων
τα κομμένα μέλη
εκείνα τα χαμένα μάτια
θα ριζώσουν εφιάλτες στον ύπνο μας
θα βλαστήσουν εκδίκηση
στους αιώνες που έρχονται
Δεν έχω άλλο ρούχο
να φορέσω για την υποδοχή
του μέλλοντος
εκτός από τα ξέφτια της ψυχής μου
Η μνήμη
έχει κολλήσει
στο αγκωνάρι της φυγής
της διαφυγής
έστω
απ’ την αμφίδρομη αναγκαιότητα
Δεν ξέρω πού με πάει
ο ποταμός των αναμνήσεων
κι όλο γυρίζω μες στις ενοχές
και γύρω μου
όλα μοιάζουν ψεύτικα
Σαν απαλό θρόισμα φύλλων
σέρνεται σιωπηλά
πάνω στην άμμο των αισθήσεων
μια γνώριμη φωνή
μια μουσική θέλω να πω
Ερχόταν τον αλλοτινό καιρό
από το παρελθόν ή
από το μέλλον – δεν γνωρίζω –
το χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου
αισθημάτων
Η φύση όλη σιωπούσε ευλαβικά
και μέσα στην απόλυτη σιγή
εφάνη
του Αόρατου η φωνή
την αναμόρφωση κυοφορούσα
του αρχαίου κάλλους

Νανούρισμα
Κοιμήσου
μικρή Αριάδνη
Βρέχει απόψε
ο ουρανός βρέχει αστέρια
μη φοβάσαι
μικρή Αριάδνη
έρχεσαι από τα βάθη του χρόνου
κρατάς τον μίτο που θα βγάλει τον κόσμο
από τον Λαβύρινθο της γνώσης
Τώρα κοιμήσου
όλος ο χρόνος είναι εδώ
στην πηγή σου
Τα νερά θα κυλήσουν
οι δρυμοί θα πλημμυρίσουν
ο χώρος θα κατακλυστεί από φωνήεντα ύδατα
και όντα αμφίβια
θα βλαστήσουν των αιώνων οι τάφοι
όταν φτάσεις
στα όρια του πεπρωμένου σου χρόνου
Όλα είναι γραμμένα
στο κρανίο του πανθορώντα ήλιου
και δεδομένα
Βρέχει απόψε
ο ουρανός βρέχει αστέρια
γαλαξίες χαράζουν ραβδώσεις χρυσές
πεντάγραμμα
στον αμφίσημο αιώνα
συλλαβίζει με νότες τον όρθρο
Πέφτει πυκνή βροχή
αστεριών στο κορμί σου
να μουσκέψει των αιμάτων ο κόσμος
να μουλιάσει με φως
να βλαστήσουν των ανθρώπων τα όνειρα
Κοιμήσου
μικρή μου Αριάδνη
ως τότε
Κοιμήσου

Π. Φάληρο 16 Νοεμβρίου 2017

* Από ανέκδοτα ποιήματα του συρταριού

Δημοσιεύθηκε στο fractalart σήμερα,29 Απριλίου2020