Ποίηση: “Το φεγγάρι της Εξόδου”
Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη //
«Αραπιάς άτι, Γάλλου νους, / βόλι Τουρκιάς, τόπι Άγγλου /. Πέλαγο μέγ’ αλίμονο / βαρεί το καλυβάκι /(…) Έξ’ αναβρύζει κι η ζωή σ’ γη , σ’ ουρανό, σε κύμα /(…) Έρμα ν’ τα μάτια που καλείς, χρυσέ ζωής αέρα..» (Διονύσιος Σολωμός: Ελεύθεροι πολιορκημένοι, σχεδίασμα 1.)
Μεταλαβόντες
των αγίων και αχράντων μυστηρίων
– λειτουργημένοι κι αλειτούργητοι
οι μελλοθάνατοι
οι εθισμένοι του πολέμου
του θανάτου εκλεκτοί –
εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον
Ελευθερία ή Θάνατος
είπαν του καθενός τα χείλη μυστικά
Βγήκαν περίλυποι από την εκκλησιά
έως θανάτου διψασμένοι
πήρε καθένας το κεφάλι του στον ώμο
οι τρεις οι πύλες άνοιξαν
ανατολικά
κι έβγαιναν μπαρουτοκαπνισμένοι άντρες
γυναίκες με βυζανιάρικα στην αγκαλιά
σέρνοντας τ’ αδειανό κορμί του ο καθένας
με την ψυχή στο στόμα
και πήγαιναν στο πουθενά
Ήταν η νύχτα εκείνη της 10ης Απριλίου
με το μέρος του εχθρού
Πρόβαλε το φεγγάρι ολοστρόγγυλο
πάνω από τη Βαράσοβα
και κλείσανε
οι στράτες του βουνού
Την ώρα εκείνη τη θανατερή
είδε υποψιασμένος ο εχθρός
να βγαίνει το ανθρώπινο κοπάδι
σύρθηκαν ξίφη
κι άστραψαν μαχαίρια και σπαθιά
κι έπεσαν σαν μικρά πουλιά τα γυναικόπαιδα
οι άμαχοι
στα χέρια του Αράπη
Έγινε τότε θρήνος μέγας
και κλαυθμός
και οδυρμός πολύς
στης σωτηρίας τον δρόμο
κι η πάχνη στα ματόκλαδα του κάμπου
στάλαξε πορφυρή το αίμα των αμάχων
Έγινε η πανσέληνος θολή
κι η πόλη του Μεσολογγιού
θλίψη στο πρόσωπο της Οικουμένης
κούρνιασαν οι ψυχές στον ελαιώνα
κι η νύχτα της Πλευρώνας
κάλυψε των μαρτύρων τα σκηνώματα
Δεν είχε πλέον γλυτωμό το έρμο Μεσολόγγι
έμεινε πίσω μοναχό
με τους ανήμπορους και τους γερόντους
Όσοι πιστοί προσέλθετε
εις κοινωνίαν του πυρός
Αιωνία η μνήμη σου κατακαημένο Μεσολόγγι
του γέροντα Καψάλη η φωνή καλούσε τους γενναίους
και ο δαυλός έριξε πυρ στην μπαρουταποθήκη
Έτριξε σύγκορμη
αναταράχτηκε συθέμελα η πόλη
έφευγαν πάνω
άστρα φωτεινά οι ψυχές στους ουρανούς
το Μεσολόγγι κάτω φλόγα
και καπνός
Απούσα η Χριστιανοσύνη της Ευρώπης
Ψιχάλιζε νοτιά και θάνατο
η νύχτα της 10ης Απριλίου
κι έγινε η πολιτεία βόγκος και καπνοί
κι ύστερα σιωπή
Ήταν χιλιάδες των μαρτύρων οι ψυχές
που με το αίμα τους μεθοκοπούσαν
και δειπνούσανε μαζί
Τουρκαλβανοί
Τούρκοι
Αραπάδες
Γάλλοι
και Άγγλοι χριστιανοί
Απόστρεψε το πρόσωπό του
κι ο Θεός από την πόλη
έγινε το φεγγάρι κατακόκκινο
ο ουρανός στάλαζε αίμα
κι η πόλη μες τη νύχτα εκείνη του Βαϊώνε
ένας μακρύς
συλλογισμένος τάφος
και της εξόδου το φεγγάρι
κύλησε τύψη στρογγυλή
μέσα στη λίμνη
στο αιματοβαμμένο φεγγαρόστρατο
κι αφύπνισε
τον αποχαυνωμένο κόσμο
Παλαιό. Φάληρο, 29 Μαρτίου 2018.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου