Τρία μεσολογγίτικα ποιήματα

Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη

Τρία ανέκδοτα μεσολογγίτικα ποιήματα

“…Yιέ μου πνέουσαν μ’ είδες / ο ήλιος κυκλοδίωκτος, / ως αράχνη, μ’ εδίπλωνε /
και με φως και με’ θάνατον /ακαταπαύστως…” (Ανδρέας Κάλβος}


    Το περιδέραιο του φωτός
                                                               
                                                       

Κρέμεται
του φωτός το περιδέραιο
τρεμάμενο στα δάκρυα της αυγής
κόμπους σταλάζουν τα ματόκλαδα
την εύοσμη ανατριχίλα του πρωινού
Ανθίζουν αύρες τα χαράματα
κι απλώνει η μέρα τα σεντόνια της
στις σμιλευμένες
από αιώνες κορυφογραμμές
όντας σπαθίζει ο όρθρος το ξημέρωμα
κι ο ήλιος
ως αράχνη κυκλοδίωκτος
βλεφαρίζει ακάματος
στου κόσμου τον εξώστη κάθε μέρα



        Η Ηλικία της λήθης

Ποιος θα μπορούσε άραγε
την ηλικία της λήθης
αριθμητικά να υπολογίσει όταν
αιμορροούσα η μνήμη
ακροβατεί στο συρματόσχοινο
της αδιαλλαξίας του χρόνου
και κάτω
ο ποταμός των αναμνήσεων
κυλάει
με περιστροφικές κινήσεις
περιελίξεις αποχρώσεων της φθοράς
προς την απώλεια
πλάι στα στίφη των απόντων μας στιγμών
διαιωνίζοντας
το αναπότρεπτο της ειμαρμένης
μες την αέναη ανακύκλωση των πάντων


     Τουρλίδα

Από εδώ
βλέπεις τον ουρανό
να καθρεφτίζεται στη  θάλασσα
πυρακτωμένο όνειρο το δειλινό
κατακαλόκαιρο
Ο ήλιος γέρνοντας στις κορυφογραμμές
χάνεται πίσω από τα βουνά
καθώς το σούρουπο
ρουφώντας τις ανταύγειες  του λευκού
απλώνει τις φτερούγες του
στα λιανοχάλικα

Έχει τη γλύκα της φθοράς η θάλασσα
και τα χαλίκια του γιαλού
την πρόσκαιρη ευδαιμονία του φωτός
ενάντια στην απληστία της ομίχλης
και τη νοτιά της νύχτας
Χαραγμένη αδρά στα πρόσωπα
τη νοσταλγία του εφήμερου
την αγωνία
και την πίκρα

Ερημικό δρομάκι
στην καρδιά του μισοσκόταδου
χιλιοτραγουδισμένο
φεγγαρόστρατο
μοναδικό της λιμνοθάλασσας
καλωσορίζει την καινούρια μέρα στα νερά
μες από της ομίχλης τον ιστό
Μεσουρανώντας κατακόρυφα
η σελήνη κάθε νύχτα
γράφει την ιστορία των ανθρώπων
και τη μοίρα

Μεσολόγγι, 1977

Δημοσιεύθηκε στο fractalart σήμερα, 25 Μαρτίου 2020