Προδημοσίευση: Δύο ποιήματα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Ο δρόμος με τις πικροδάφνες»

Προδημοσίευση: Δύο ποιήματα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Ο δρόμος με τις πικροδάφνες»

Ενός λεπτού σιγή

Αιώνια οδοιπόρος
περπατώ στις πολιτείες του κόσμου
τους πληγωμένους δρόμους ψηλαφώντας
ανιδιοτελώς
πασχίζοντας να βρω το ουσιώδες
να συλλαβίσω την απόσταση
ανάμεσα στο ΟΧΙ και το ΝΑΙ
χωρίς διαπραγματεύσεις φοροαπαλλαγής
και αλληλέγγυους εθελοντισμούς
με αποστολές και σωματεία

Στο πίσω μέρος του μυαλού
στον από μέσα χώρο της ψυχής
είναι το σπήλαιο των κρυμμένων λογισμών
κι ένα σβολάκι άρτου μπολιασμένο
απ’ τον οίνο της Πεντηκοστής
να κοινωνούν όσοι αγάπησαν πολύ
κι είναι η ζωή τους μοιρασμένη

Τα παιδικά μου χρόνια
μια πληγή
μια χαρακιά στη μνήμη ανοιχτή
αιμορραγεί και με πονεί
Του αίματος πυκνή ροή
τα ημισφαίρια του μυαλού μου αυλακώνει

Ο ουρανός
από καιρό το ‘χει  γυρίσει στο Νοτιά
πέφτει πικρή και όξινη βροχή
πάνω στη νύχτα των πραγμάτων
ο κόσμος πήρε να μουλιάζει από τύψη
όζει το νοτισμένο χώμα θλίψη

Ραντίζουν οι σταλαγματιές του αίματος
της πολιτείας τα κράσπεδα
οι ρύπο αμαυρώνουν της αυγής το πρόσωπο
ένα σαράκι τρώει το δέρμα κάθε νύχτα
ο φόβος κατατρέχει την ψυχή της οικουμένης
ρέει ο θυμός στις φλέβες του παντός

Ετούτες οι μεγάλες μέρες
οι μεγάλες ώρες
τα συμπαντικά λεπτά
τα δευτερόλεπτα της σιωπής
σμιλεύουν στην αιωνιότητα της πέτρας
των υακίνθων το ευώδες
και των λεμονανθών την έκσταση

Μην με ρωτάτε
από πού έρχομαι και πού πηγαίνω
δεν το ξέρω
Πορεύομαι ανίδεα στις συνοικίες των αιμάτων
με λέξεις ζωγραφώντας συναισθήματα
στης καρτερίας την παρένθεση
μεγαλυνάρια στα περιθώρια της λύπης
κεντώντας στίχους στο λιθόστρωτο
για μια πατρίδα
έρπουσα
επί τα όρη
των θλίψεων
-έπεα πτερόεντα
στο έρεβος της νύχτας συναρθρώνοντας –
Ο κόσμος φλέγεται
πορεύονται
με όνειρα στους ώμους  οι λαοί
με οιμωγές
καμνώντες
κοπιώντες
πεινώντες και διψώντες δικαιοσύνη
Φεύγουν οι άνθρωποι σαν ταξιδιάρικά πουλιά
μα δεν ξαναγυρίζουν

Βραδιάζει
το σκότος καταπίνει
το αχανές διάστημα
συνθλίβει την ακεραιότητα της μνήμης
συρρικνώνει την απόσταση
ανάμεσα στο ΟΧΙ και το ΝΑΙ
και το παλιό ρολόι του καθεδρικού ναού
μετράει τα δευτερόλεπτα της σιωπής
σημαίνοντας
ενός λεπτού σιγή

Παλαιό Φάληρο, 4 Σεπτεμβρίου 2019

Επί χάρτου

Κάθε φορά
που ο νους γυρνάει στα περασμένα
θωρώντας τα μελλούμενα
έχω μια γεύση γλύκας
και χαράς πικρής στη γλώσσα μου
μια αίσθηση νοτιάς
διαπερνάει τα κύτταρά μου
Είναι που φτάνει το φθινόπωρο
πέφτουν τα γερασμένα φύλλα
και δυναμώνει γύρω μου η φθορά

Και συλλογιέμαι τα παλιά
τα δύσκολα
τα παιδικά μας χρόνια
τα εφηβικά μας πληγωμένα οράματα
όνειρα και προοπτικές
που μένουνε ανέπαφα στη μνήμη
Και διαβιούμε ανίδεοι κι ανυπεράσπιστοι
αναρτημένοι «επί χάρου»
πάνω από το ποτάμι της ζωής
και την ανθοφορία
την αδαπάνητη της πέτρας

Εκείνα τα πνιγμένα όνειρα
τα βρέφη
τα σκελετωμένα κορμιά
τα σκορπισμένα μέλη
τα θλιμμένα μάτια
τη φυσαρμόνικα στα χείλη του νεκρού παιδιού
το πεταμένο αλογάκι του στον δρόμο
μ’ ένα κομμάτι χέρι τρυφερό στο χαλινάρι
σηματοδοτούν το μέλλον του κόσμου
θα ριζώσουν εφιάλτες στον ύπνο σου
οικουμένη
θα βλαστήσουν εκδίκηση στους αιώνες που έρχονται
το μίσος του αίματος φουσκώνει τις φλέβες των ταπεινών
Τι ρούχο θα φορέσουμε αύριο
μεθαύριο
να υποδεχτούμε Νυμφίο τον μέλλοντα Χρόνο
με ποια ταυτότητα
θα περάσουμε στην άλλη ακτή
όταν έρθει
το πλήρωμα του πεπρωμένου χρόνου

Ανύποπτοι
και αναμάρτητοι νηστέψαμε το φως
στα μέτρα μιας νοοτροπίας ανένδοτης
βολέψαμε τον στοχασμό
στη λήκυθο της καρτερίας
μ’ εκείνο το πουλί στο ακροκέραμο
να προσκαλεί
στην άλλη διάσταση
στον κήπο των νοσταλγικών απόδειπνων
μ’ ένα σταμνί ροδόσταμο
κι άνθη απ’ τους ροδώνες
για το διηνεκές της; αθωότητας του πόνου

Πλευρίζει στην καρδιά πηχτό σκοτάδι
Ώρα
να κλείσω την παρένθεση
να βολευτώ
στην ερημιά μου

Παλαιό Φάληρο, 18 Σεπτεμβρίου 2019