Τα υστερόγραφα της σιωπής

«Τα υστερόγραφα της σιωπής» της Ελένης Χωρεάνθη

Ανεξόφλητη επιταγή

...Ύστερα
ήρθε ο μεγάλος ζόφος
η σιωπή
Έγειρα στου ποταμού την όχθη
να στοχαστώ και να λογαριαστώ με τον καιρό
κι άφησα να κυλάει το μοιρολόι με το νερό
σγουραίνοντας τη ραγισμένη του ροή
με τη βροχή
και με τον άνεμο
τον απολιθωμένο έρωτα σηματωρό
και τον καημό
που τρώει τον άνθρωπο
βιγλάτορα

Βραδιάζει
φεύγει αναίτια ο καιρός
πληθαίνει μέσα μου το χάος
ρέει αδιάφορος ο ποταμός βαθαίνοντας
παίρνει τα δάκρυα
τα οράματα
τον πόνο των ανθρώπων
Ταξιδεύει στους αιώνες των αιώνων
η σμιλεμένη στρογγυλή σιωπή
κάτω από το γυάλινο στερέωμα της αβύσσου

Μέσ’ απ’ τα μάτια μου
διάβηκαν σμήνη ταξιδιάρικα πουλιά
υπόγεια εφηβικά ενθυμήματα
αισθήματα
παθήματα
μαθήματα
ο μεγάλος έρωτας
Τίποτα δεν απέμεινε ανέπαφο στη μνήμη
μονάχα η επιθυμία

Χείλη βουβά και λόγια πέτρινα
μνήμες αχάραγες
σε φύλλα πολυκαιρισμένων τετραδίων
εφηβικού ημερολογίου
θλιβερά μηνύματα
χαλκομανίες παλιές
στιχάκια άκομψα
νεανικά
αιμόφυρτες καρδιές
δακρύβρεχτα μαθητικά λευκώματα
σιωπές σε περιθώρια εγχειριδίων
όρκοι φιλίας
και αγάπης αιωνίας
συμβόλαια θανάτου περιγεγραμμένα
–έμειναν ανεκτέλεστα
ευτυχώς–
αποτυπώματα χειλιών
στα περιθώρια βιβλίων καταπονημένων

Το παραμύθι τέλειωσε
χώνεψε στην ομίχλη του μυαλού μου
ο θλιβερός επίλογος

–μια χαρακιά στη μνήμη–

το υστερόγραφο μνημόνιο του παρελθόντος

του μέλλοντος 

η ανεξόφλητη επιταγή

 

                                                 [Καλοκαίρι 2017]

Αντίπαλοι κόσμοι

Από παλιά
από τον καιρό που ήμουνα παιδί
την κουβαλάω τη νύχτα στο μυαλό μου
Από τότε
μου έγνεφε ένα φως μακριά
μες στο σκοτάδι
κι όσο σιμώνει η μεγάλη νύχτα του Θεού
η επιμονή του στη ζωή μου δυναμώνει
διαμελίζεται στις ώρες μου
με διαπερνά
με κατοικεί
με διακατέχει
και με συνδέει με τα πράγματα
και με συνέχει

Η πάλη του φωτός
και του μεγάλου ζόφου
παίρνει τεράστιες διαστάσεις στο μυαλό μου
κατεβαίνει ως την ψυχή
με τη ροή του αίματος κυλάει στις φλέβες μου
σ’ όλο το μάκρος του κενού
στην επιφάνεια του νου
καλύπτει την απόσταση που με ενώνει
ή με χωρίζει από το Σύμπαν
Είναι ένα βάσανο
που κουλουριάζεται στη σκέψη μου
και δυναμώνει μέσα μου η ανάγκη προσευχής
και προσφυγή σε συνδιαλλαγή
με την αποστασία

Δεν ξέρω
τι είναι αυτό που κυριαρχεί
πάνω στα πράγματα της καθημερινότητάς μου
και διασπά το συμπαγές της θέλησης
τη συνοχή της ύλης θραύει
με διαπερνά
και με συνθλίβει
ανάμεσα στις συμπληγάδες
της παντοδυναμίας της φθοράς
και την επιταγή της αφθαρσίας της ύλης
                                                                           [Παλαιό Φάληρο, 9 Ιουνίου 2019]

Ανάμεσα σε δύο δρασκελιές φωτός

Κάθε πρωί
ο ήλιος ανατέλλει
πάνω από τις κορυφογραμμές
η φύσις των υδάτων απαλύνεται
και των πραγμάτων ομορφαίνει η όψη
ανοίγει των ανθρώπων η ημέρα

Κάθε πρωί
κρεμάει καθένας το δισάκι του
με τις αποσκευές στον ώμο
παίρνει όλα τα χρειαζούμενα μαζί του
το νόημα της ζωής
και τις προοπτικές του
τον προορισμό
τον καθημερινό του μόχθο και τον κόπο
βγάζει τα υπάρχοντά του
στον αέρα και στον ήλιο
να φρεσκαριστούν

Όταν βραδιάζει
μαζεύει τα υπάρχοντά του
τις απολαβές
του κόπου και του μόχθου της ημέρας
κρεμάει στον ώμο το δισάκι του
και παίρνει αργά τον δρόμο της επιστροφής
Αφήνει απόξω
από την πόρτα στο κατώφλι
τις έγνοιες
και τα λασπωμένα του ποδήματα
κλειδώνει την εξώθυρα
κάθεται σιμά στη στια
μετράει τα κέρδη
λογαριάζει τη ζημιά
και κλείνει ανάμεσα σε δυο σελίδες φως
των πόθων του
και των προσδοκιών τη μέρα

Κάθε αυγή
βγάζει καθένας τα υπάρχοντά του στον εξώστη
να φρεσκαριστούν
                                                           [Παλαιό Φάληρο, 19 Ιουνίου 2019]

[Τρία ποιήματα από την ανέκδοτη συλλογή Τα υστερόγραφα της σιωπής]

Δημοσιεύθηκαν στο Diastixo σήμερα, Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2019