Ποίημα Fractal: «Κασσάνδρα»
Της Ελένης Χωρεάνθη //
Κασσάνδρα
Πίσω απ’ το χέρι του φονιά
άλλος φονιάς το δείπνο τού ετοιμάζει
Στραγγίζει το κορμί μου στη σιωπή
μέσα από τόσα κύματα
μέσα από τόσα σώματα περνάει ο έρωτας
μέσα σε τόσα μνήματα χωράει ο θάνατος
καθημερινά ζυγιάζεται στη μοίρα μας
αιώνες πίσω περπατάμε
το αίμα δένει τους καιρούς
κι ανίδεοι πορεύονται οι άνθρωποι
Δεν έχει φύλλα το φθινόπωρο
κι αυτός ο άνεμος που φουρτουνιάζει μέσα μου
ένα μακρύ κορδόνι μες στη νύχτα
κι αυτό το πέλαγο που τρύπησε την ακοή μου
καραδοκεί στη μνήμη μου αυτός ο πόνος
μες στην καρδιά μου πέφτει το σκοτάδι
το υψωμένο χέρι
το γυμνό πελέκι
το τυφλό ποδάρι
Μπορεί να φέγγει σ’ άλλους τόπους
εδώ δεν έχει πέρασμα για τα πουλιά
κι εγώ πορεύομαι μ’ ανίδεο σ’ αυτή την κλίνη
τι μέλλει να σας πω για τα τσεκούρια
και για τους δήμιους που ετοίμασαν το δείπνο
αυτός ο φόνος με θερίζει μέσα μου
και τα κορμιά λαφραίνουν στον καθρέφτη
στη μαύρη κλίνη θα πλαγιάσω δίχως άλλο
κι ο πέλεκυς μιαν άλλη δίκη θα τελειώσει
εδώ δεν έχει έλεος
Αυτός ο πόλεμος
-το παραμύθι της τιμής-
αιώνες έβλεπα να περιχαρακώνει την πατρίδα
αιώνες έβλεπα τη θάλασσα να πνίγει μέσα μου τον κόσμο
τον έβλεπα να έρχεται
Ο θάνατος θα ‘ρθει από τη θάλασσα Δεν το έλεγα
αυτό τον πόλεμο τον ένιωθα
κι έβλεπα τις πατρίδες να βουλιάζουν
Είναι που λιγοστεύει μέσα μου ο θεός
και με σιμώνει ο θάνατος
νιώθω τη νιότη μου να συλλαβίζει στην αφή μου
το φονικό που μελετούνε
το κύμα σάρωσε τα όνειρα
κι έμεινε η ψυχή αδειανή
Έχει ρωγμές η μέρα μες στο φως μου
βλέπω το μάτι του φονιά πάνω απ’ τον κόσμο
κρέμονται στα ηφαίστεια σκελετοί
οι σάπιες μέρες στιγματίζουν τον αιώνα
Καθώς οι ώρες μου μικραίνουν
βλέπω στα πρόσωπα της ανομίας
την έφηβη υποψία του αγοριού
το δίστομο σπαθί της Ερινύας ν’ ακονίζει
Ο φόνος πέφτει
τον ακούω
το βράδυ με ρυτιδωμένο πρόσωπο
καλύπτει την απάτη της ημέρας
Έρχεται ο θάνατος λουσμένος με τα μύρα
με μαλακή πορφύρα περιβάλλεται
μέσα από τόσα πτώματα περνάει
στα μάτια της πατρίδας μου
στο φως μου
Πέρα στον κάμπο κυριάρχησε σιωπή
τα χώματα οσμίστηκαν το αίμα
Όπως σας βλέπω με τρυγάει ο θάνατος
Εγώ στο καθαρτήριο αίμα θα λουστώ
σπονδή στην τρυφερή ανάσα της ημέρας
και του κορμιού μου η δροσιά θα ευωδιάζει
τους ξένους να καλημερίζει
να με θυμούνται οι περαστικοί
Σε δυο κυκλάμινα τον έρωτά μου θα ποτίσω
με αίμα που θα τρέξει απ’ την πληγή μου
η νιότη μου ν’ ανθίζει στον αιώνα
Με δυο πουλιά θα στείλω χαιρετίσματα στη μάνα μου
τη λύπη και τον σπαραγμό μου
κι όταν βραδιάζει κι έρχονται παιδιά
και βγαίνουν τα κορίτσια στον εξώστη
να ‘χουν την έγνοια μου στα μάτια τους
κι η θάλασσα να παίρνει την καημό μου
τη μακρινή πατρίδα μου να ευφραίνει
Ανυποψίαστε αδερφέ ταξιδευτή
μην πεις πως η καρδιά σου δεν ματώνει
σε τούτα τα ερείπια που πατείς
ετούτα τα λιθάρια
εικονίζουνε την πίκρα του θανάτου
αυτά τα γκρεμισμένα κάστρα
σφραγίζουνε το τέλος των θεών και των αρχόντων
Ετούτες οι ολόρθες πέτρες με στενεύουν
κάτω από τις μεγάλες πέτρες εδώ μέσα
το αίμα έχει δέσει τους ανθρώπους
εδώ το θύμα κι ο φονιάς θα φιλιωθούνε
στο φονικό που γευματίζει μέσα μου
Τώρα το μάτι του φονιά
το κρύσταλλο ραγίζει του αιμάτου
πίσω από τα όρη συλλογιέται το φεγγάρι
έρχεται σιωπή
Να πας τα χαιρετίσματά μου στους ανθρώπους
πίσω απ’ το χέρι του φονιά
άλλος φονιάς το δείπνο τού ετοιμάζει
Μη λησμονήσεις να το φέρεις στους ανθρώπους
…………………………………………Πρώτη γραφή, Αθήνα 12 Οκτωβρίου 1982
……………………………………….Δεύτερη γραφή, Π. Φάληρο, 1 Ιουλίου 2018
( * Ανανεωμένη η ποιητική σύνθεση «Κασσάνδρα», «Οι εποχές της Εύας», Ωρίων Αθήνα 1985)
Δημοσιεύτηκε στο Fractalart, Π. Φάληρο, 4 Ιουλίου2018
ερισσότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου