Ποίημα:
«Υπό μορφήν κατεπείγοντος.
Ένα παράδοξο συμβάν*.
Πρώτη εκδοχή»
Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη //
………….
Έσκασε άξαφνα
η γυάλα του σύμπαντος απέναντί μου
στο κάδρο
έγινε θρύψαλα ο κόσμος
Άνοιξαν διάπλατα οι πύλες του Άδη
και πλήθος επώνυμων ερπετών όρμησαν πάνω του
ξέσκιζαν μανιωδώς
έτρωγαν σάρκες
τις σάρκες του κόσμου
έπιναν κατακόκκινο αίμα
το αίμα του κόσμου
Απόμεινε σκελετός
κορνιζωμένος ο κόσμος
μετέωρος
Οι κόχες των ματιών του εστίες πυρός
πετούσαν φλόγες
τα δάχτυλα
κεριά σβησμένα με νύχια γαμψά
στάζοντας αίμα
ράντιζαν το ανθισμένο φέρετρο
καθώς έβγαινε αιμοσταγές απ’ το σχήμα του κάδρου
Χορτασμένα
σάρκες και αίμα
τα ερπετά ξερνούσαν τις σάρκες
τις κολλούσαν στον σκελετό
ώσπου ξανάφτιαξαν
το κατεστραμμένο σώμα του κόσμου
μέσα στο φέρετρο
στη φιλντισένια του διάφανη
διάπυρη γυάλα
Σμήνος πουλιών φτεροκοπώντας
σήμαναν τέλος της παράστασης
Ήμουν μοναδικός θεατής ολοκαυτώματος
Συμπαντικού σκελετού
κορνιζωμένου
στην απόλυτη σιωπή του φερέτρου.
Δεύτερη εκδοχή
Ήμουνα λέει
μοναδικός κάτοικος του πλανήτη
στο απροσδιόριστο κάδρο του σύμπαντος
Άξαφνα έσπασε το κάδρο
και πλήθος αρπακτικών ερπετών
πουλιών
και φονικών εντόμων
όρμησαν καταπάνω μου
ξέσκιζαν
έτρωγαν σάρκες
έπιναν αίμα
Απόμεινα σκελετός
κορνιζωμένος στο κινούμενο Χάος
και γύρω σιωπή
Και ήταν οι κόχες των ματιών του σκελετού μου
εστίες πυρός εξωτέρου
τα δάχτυλα πυρσοί
πυροδοτούσαν το απέραντο σύμπαν
Τρομαγμένα τα όρνεα
ωμοφάγα έντομα
ερπετά σαρκοβόρα
ξερνούσαν σάρκες και αίμα
Πυρακτωμένος
καιόμενη βάτος ο σκελετός μου
καταβρόχθισε σάρκες
ήπιε κατάμαυρο αίμα
Ήταν η πρώτη ώρα της κολάσεως
Και ήμουνα μοναδικός θεατής
Ύστερα άστραψε
άστραπή μεγάλη
έγινε φως
Κι όλος ο πύρινος εαυτός μου
σώος
ανεβλαβής
έχασκε απέναντί μου
κορνιζωμένος στον γυάλινο τοίχο του
……………………………………Παλαιό Φάληρο, 30 Ιουλίου 2019
* Συνέβη την παρελθούσα νύχτα στον ύπνο μου, ύστερα από κυλιόμενα πλάνα φλεγόμενων γαλαξιών στο στερέωμα που πρόβαλλε κάποιο πρόγραμμα στην οθόνη.
Δημοσιεύτηκε στο Fractalart, σήμερα, 21 Αυγούστου 2019
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου