Ελένη

Ποίηση Fractal: «Ελένη»

Της Ελένης Χωρεάνθη // 

Ελένη

Απόψε με συντρίβει η μοναξιά
μια νύχτα παγερή
μ’ ένα σουραύλι πεθαμένα λόγια
Βαριά η ανάμνηση κι η Τροία με πληγώνει
ακούω το αίμα μου σαν άλογο να τρέχει
οσφραίνομαι τη μοναξιά του έρωτα
πιάνω το κρύο που σιμώνει
Πάντα κοιμόσουνα δεν το κατάλαβες
ποτέ σου δεν προσπάθησες να καταλάβεις

Περνούσε ο καιρός
η πολιτεία φύτευε νεκρούς
οι Αχαιοί δεν φαίνονταν
Τις νύχτες άκουγα τριγμούς στην κάμαρά μας
εκείνοι είναι
ήρθαν έλεγα
κι εσύ σαβανωμένος από ξεγνοιασιά
δεν το κατάλαβες
είναι και τα κειμήλια και το παιδί
κι εκείνος
άραγε τι μας έσπρωξε
Ο κόσμος χάλασε από την αρχή
μ’ εμπόδιζε το ριζικό μου να τους αγαπήσω
τώρα μου γνέφει ένα φως
εσύ αιώνια πλάι μου κοιμόσουν
δεν ένιωσες πόσο γυμνή με δείχνει αυτό το φως

Εκείνος ο μεγάλος έρωτας
η θάλασσα και το καράβι
είχε νοτίσει στην αφή μου
νιώθω πικρή την έρημο στη γλώσσα μου
το χώμα σου μυρίζει θάνατο
βραγιές βραγιές φυτρώνουν οι νεκροί
ακούω τις φωνές των Αχαιών
για σένα δεν μου μένει τίποτα
δεν σ’ άγγιξε καμιά από τις νύχτες μου
τις έτρεφα με την ανάσα μου
δεν άγγιξες ποτέ την έγερσή μου

Ξοδεύτηκε τόσος καιρός
και τόσος θάνατος ζυγιάστηκε στη μοίρα μας
τόσα κορμιά μοιράστηκαν στα όρνια
μείναμε δίχως ήρωες
– αλήθεια τι ωφέλησαν οι ήρωες-
απόψε που το συλλογιέμαι
πήγαν στράφι
αυτό που ήτανε να γίνει έγινε
σε τι ωφέλησαν οι ήρωες
τόσοι πολλοί χαθήκανε γι’ αυτή τη γνώση
κι εσύ κοιμάσαι ήσυχα
βέβαιος για την αβέβαιη μέρα σου
Είναι που δεν μ’ αγάπησες
μονάχα στην αφή μου γλίστρησες
κι ο πόθος μου πού να χωρούσε

Εκείνο τον καιρό πώς σε περίμενα
όλη σιωπή
Σ’ εκείνες τις μεγάλες νύχτες της πατρίδας μου
όλη γυμνή
κι ήσουν ανθός στην όρασή μου
το δέρμα σου μου μύριζε ροδόσταμο
ήσουνα ο μεγάλος έρωτας
κι ήμουνα ένα στρογγυλό φεγγάρι
μια πηγή

Ο κόσμος μου μοιράστηκε στα δυο
είναι και τα κειμήλια και το παιδί
κι εκείνος θα με περιμένει
μη μου θυμώνεις που θα φύγω
το παραμύθι τέλειωσε
οι Έλληνες με περιμένουν
αυτός ο χωρισμός πρέπει να γίνει
εκείνος ο μεγάλος έρωτας ήτανε θάνατος
μείναμε δίχως ήρωες
κι είναι βαρύς ο ύπνος που σε τύλιξε
Όμως οι Έλληνες αρμάτωσαν καράβια και πανιά
-αυτός ο πόλεμος ήτανε το μεγάλο λάθος
ήτανε λάθος κι ο  μεγάλος έρωτας-
σε τι ωφέλησαν οι ήρωες

Θα ‘ρθει καιρός
να μελετήσουν τα κρανία μας
να βρούνε τι μας έσπρωξε
κι ο κόσμος χώρισε στα δυο
κοιμήσου
δεν έχει νόημα να μείνω
το παραμύθι τέλειωσε

Σ’ εκείνες τις μεγάλες νύχτες της πατρίδας μου
θα βρω καιρό τις τύψεις μου να συντηρήσω
Σ’ εκείνα τα χλομά φεγγάρια  μες στη μνήμη μου
με χαρακιές θα σημαδεύω τον αιθέρα
τον μεγάλο έρωτα
τον θάνατο
Κοιμήσου την πιο βέβαιη νύχτα σου

9. 5. 82



* Ελένη Χωρεάνθη: «Οι Εποχές της Εύας» / Κόσμημα εξωφύλλου και προμετωπίδα: Τάκης Σιδέρης / Ωρίων, Αθήνα 1985


Δημοσιεύτητκε στο Fractalart, σήμερα 22 Μαϊου 2018