Η σιωπή των σπλάχνων

 «Η σιωπή των σπλάχνων»

Της Ελένης Χωρεάνθη //

Ο  χρόνος
και τα χρώματα των ήχων
γέμιζαν την απόσταση που μας χώριζε
ή μας ένωνε
– ποιος ξέρει –
με το άρωμα της εφηβείας

Η σιωπή του θρήνου θήλαζε τα σπλάχνα μου
βούλιαζε στην απόγνωσή μου
στην αβέβαιη τύψη
Έβλεπα τον καιρό ν’ απομακρύνεται
να ταξιδεύει στων πουλιών τα μάτια
μες στις πτυχές του οράματος
και στις ρωγμές της μνήμης

Άκουγα μόνο τη σιωπή των σπλάχνων μου
που κελαηδούσε στη σκεπή
το ερωτικό μου σύμπαν έφευγε
αποχωρούσε εφιαλτικά
μέσα στη νύχτα του μυαλού μου
φωσφορίζοντας στον έρημο ουρανό

Αποκοιμήθηκα
ντυμένη επιτάφιους ανθούς
και μύρα ερωτικά
στο κεφαλόσκαλο της προσμονής
γερμένη στο σημείο που χωρίζει
το ρευστό μέρος του κόσμου από το άλλο

Σφίχτηκα στην ψυχή μου
κι είδα το χρόνο μου να ρέει κυματιστά
ρυτιδωμένος
να γέρνει στο κενό
και να καταποντίζεται
στην κρύα άβυσσο του παρελθόντος μου
του μέλλοντος
του θλιβερού της ανθρωπότητας παρόντος
να συμμαζεύεται
να συρρικνώνεται σε μια στιγμή
ασύμμετρη κι απρόσωπη
και το μικρό μου σύμπαν να σγουραίνει,
να συναρθρώνεται σε μια πτυχή κενού
μηδαμινή κηλίδα αίματος στο κοίλο της ψυχής
να μεταλλάσσεται σε λάβα
και να ρέει καυτή πλημμύρα
να χώνεται σε μια ρωγμή της ιστορίας
στα πλαίσια
ενός ακατανόητου συμβάντος μέσα μου
στον απροσμέτρητο βυθό του οράματος
ένα ασύμμετρο κενό
στα περιθώρια του αιώνα

(Ανέκδοτο)
Π. Φάληρο, 19-12-2017

* Από την ανέκδοτη συλλογή «Επιστροφή»\

Δημοσιέυτηκε στο Fractalart, σήμερα, 30 Μαϊου 2018