“Η εξαφάνιση της Ίδας”

Της Ελένης Χωρεάνθη //

 

΄”…Χε, χε! Τι έχει να γίνει αύριο, μεθαύριο στο δικαστήριο…” έκανε μπαίνοντας στο Δικαστικό Μέγαρο, διασχίζοντας το συγκεντρωμένο πλήθος των περιέργων τρίβοντας εκδικητικά χαιρέκακα τα δυο του χέρια ο διαπρεπής ποινικολόγος, καθηγητής Ποινικού Δικαίου , ο και λίαν προσφυώς αποκαλούμενος “τζογαδόρος της Δικαιοσύνης”, καθότι ο συγκεκριμένος ποινικολόγος έως τότε, δεν είχε χάσει ούτε μία υπόθεση δικαστηρίου. “Ε, ε! Θα γίνει της ‘που..’νας’, θα τους λιώσω. Θα τους εξευτελίσω όλους”, συμπλήρωσε χαμηλώνοντας τον τόνο της ασκημένης σε παρόμοιες αγορεύσεις καταδικαστικών κυρίως αποφάσεων, φωνής του, βέβαιος εκατό τοις εκατό πως θα ήταν και σε κείνη τη δίκη ο ρυθμιστής της καταστάσεως και ότι η νίκη του ήταν δεδομένη. “Χε, Χε! Έχει να γίνει της… Μουρλής”, έκλεισε την εισαγωγή με τη Μουρλή, μουρμουρίζοντας σάτρα πάτρα μιαν άρτι αφιχθείσα στη γλώσσα του ζεμπεκιά:

“Τραλά λα λα λα λα λαλα βήματα,

 …Τραλά τραλά τον ψεύτη τον ντουνιά

με ζεϊμπεκιά ν΄ αφήσω.

δυο φιλιά,

τραλά τραλά λαλαλα….

Στο διάολο θα τους στείλω…, αφήνοντας ήσυχη την ‘Π….να’ Παρθενόπη να συνεχίσει το αρχαιότερο εν Ελλάδι κοινωνικό επάγγελμα / έργο της.

Έπρεπε να το είχα φανταστεί πως θα συνέβαινε. Από τη στιγμή που εξαφανίστηκε ένα πλάσμα τόσο όμορφο και αθώο, αξιαγάπητο και πανέμορφο, κάτι δεν πήγαινε καλά, κάποια βίδα στο μυαλό του εφευρέτη πρέπει να είχε στρεβλώσει. Διαφορετικά, δεν εξηγείται η εξαφάνιση του πλάσματος από τον ίδιο τον εμπνευστή και δημιουργό του. Τόσο η εμβληματική εμφάνιση, όσο και το σύντομο εντυπωσιακό πέρασμα του πλάσματος, της Ίδας, όχι μόνο μέσα στη ροή της ιστορίας, αλλά και η ιδιαίτερη σκηνική παρουσία της, ήταν φυσικό η ξαφνική, η όλως απρόσμενη εξαφάνισή της, λες και άνοιξε η γη και την κατάπιε, αν και έχει περάσει κάμποσος καιρός από τότε που χάθηκε αναπάντεχα, παρέμενε μυστήριο, αναπάντητο, εφτασφράγιστο μυστικό.

Ένα πλάσμα, γένους θηλυκού, τόσο χαριτωμένο και χαρισματικό που έμελλε να έχει σημαντικό ρόλο στην ιστορία, πρωταγωνιστικό ρόλο στην τραγωδία που ετοιμαζόταν στα παρασκήνια της καθημερινότητας πυρετωδώς, να γίνει θύμα και θέμα, τραγωδία, μόνο μία διαταραγμένη φαντασία δημιουργού, μια διχασμένη προσωπικότητα, μπορούσε να συλλάβει και να εκτελέσει εν ψυχρώ.

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες, ωστόσο, πληροφορίες, μόλις είχε επιστρέψει το πλασματάκι από ένα επικίνδυνο υπερατλαντικό ή διαστημικό, αδιευκρίνιστο και τούτο, ταξίδι σώο και αβλαβές.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η κατάσταση περιπλεκόταν έτι περισσότερο. Ήδη, οι φήμες περί στυγερής δολοφονίας οργιάζουν. Κυκλοφορούν, μάλιστα και ανώνυμες καταγγελίες, άσχετα αν δεν λαμβάνονται υπόψιν των ενόρκων και των δικαστών, φωτογράφιζαν πρόσωπα θεωρουμένων υπόπτων είτε φυσικών είτε ηθικών αυτουργών, δημιουργώντας σύγχυση και ανατροπές στην ήδη περίπλοκη πρωτοδίκως υπόθεση. Τόσο περίπλοκη που κανείς νουνεχής δικηγόρος, ακόμα και του  μεγέθους διαπρεπούς νομικού, δεν αναλαμβάνει την υπεράσπιση του θύματος κι ας οργιάζουν οι καταδικαστικές φήμες άλλοτε “κατ’ αγνώστου δολοφόνου ενίοτε και άλλων εμπλεκομένων, θεωρουμένων υπόπτων”.

Και όμως συνέβη το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα. Αυτοβούλως, ανέλαβα τη διερεύνηση και την εξιχνίαση του στυγερού, κατά τα φαινόμενα, εγκλήματος, κυρίως για να αποκαλυφθούν τα αίτια που οδήγησαν το δράστη ή τους δράστες να δημιουργήσουν ένα “τέλειο έγκλημα”.

Υπήρχε έγκλημα. Έπρεπε να υπάρχει, να έχει διαπραχθεί. Κι αν δεν είχε υπάρξει έπρεπενα το δημιουργήσω. Να αποκαλύψω θύμα και θύτη.

 

(Απόσπασμα)