Τρίτη 26 Ιουλίου 2022

Στα περιθώρια της λύπης: Τρία ποιήματα

Fractal

Ελένη Χωρεάνθη: “Στα περιθώρια της λύπης”. Τρία ποιήματα.

Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη

 

 

“Στα περιθώρια της λύπης” *

 

 

“…Τώρα στο Θορικό έχουν βλαστήσει/ χλωράγκαθα. Και στη Βραβρώνα,/ τους κίονες στη θλίψη έχουν βυθίσει / οι Φράγκοι του αμαρτωλού αιώνα”.

 

 

Στα περιθώρια της λύπης 

 

Στα περιθώρια της λύπης

– να ξερες πόσο μου λείπεις –

ανατριχιάζουν

οι άνεμοι,

φεύγουν οι μπόρες,

οι καιροί αλλάζουν.

*

Τα φώτα σβήνουν

στενάζει έρημη η γη.

Καιρός διαβαίνει,

παντού στον κόσμο

λάμνει σιγή.

Ψυχή δεν μένει.

*

Διαβάζεις τ’ άστρα.

Εφτά ουρανοί

λάμνουν στα μάτια μου.

Εντός μου αναριγεί

– ρόδο που ανθεί-

φως στα κομμάτια μου.

 

 

&

 

Το παράπονο της Ιφιγένειας

 

Μνήμη Κ. Χ.

 

Απόψε στ’ όνειρό μου σ’ είδα

σε μια ξανθή γελούμενη αμμουδιά,

να γράφεις τη στερνή σελίδα

εκεί που χτίζαν πύργους τα παιδιά.

 

Κι ήρθαν στο νου τα χρόνια εκείνα,

που ‘μοιαζε η πλάση με χρυσοπηγή.

Κρυφομιλούσαν οι καρδιές σαν κρίνα

και πέφταν περιστέρια στη σιγή.

 

Κυκλάμινα, ζουμπούλια κι ανεμώνες

έφερνες στην ποδιά μου αγκαλιές,

μετρούσες μ’ ασφοδίλια τους αιώνες,

στου Θορικού τις γκριζωπές πλαγιές.

 

Πρωτομαγιά στο Λαύριο, στη Βραβρώνα

θυμάμαι, εκεί στων άρκτων τη στοά,

στη μεσιανή μαρμάρινη κολόνα:

“Της Ιφιγένειας το παράπονο βοά,

 

τ’ ακούς”- μου ‘λεγες τρυφερά στ’ αυτί-

“που όσο πέφτει η μέρα δυναμώνει;

Πίσω απ’ το βράχο, λένε, έχει θαφτεί,

όπου φυτρώνει μια μικρή ανεμώνη…”

 

Τώρα στο Θορικό έχουν βλαστήσει

χλωράγκαθα. Και στη Βραβρώνα

τους κίονες στη θλίψη έχουν βυθίσει

οι Φράγκοι του αμαρτωλού αιώνα.

 

&

 

Τ’ αθάνατο νερό

 

Να ‘χα τ’ αθάνατο νερό

το χάρο να μεθύσω,

να ξεγελάσω τον καιρό,

για να σε φέρω πίσω.

 

Να ‘χα τ’ αθάνατο νερό

το Χάρο να μερώσω

και τη ζωή που σου ‘κλεψε,

να σου την ξαναδώσω.

 

Να ‘χα ανέρωτο κρασί

τη λήθη να κερνάω,

τον πόνο τον ατέλειωτο

να τόνε προσπερνάω

 

Να ‘ταν τ’ αθάνατο νερό

ποτέ να μη στερέψει

κι ό, τι μας παίρνει η ζωή

να μας το επιστρέψει.

 

Μα ό, τι αρπάζει η ζωή

δεν μας το ξαναδίνει.

Μένουμε έρμοι, νοσταλγοί

μες στου καημού τη δίνη.

 

 

*Από τη 19η συλλογή ποιημάτων μου “Στα περιθώρια της λύπης”

Σχέδιο εξωφύλλου και κοσμήματα: @Verina Xoreanthi

 

 Fractal


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου