“Η ερημιά κι η μοναξιά”

 

 

[Αφορμή για το ποίημα αυτό, μου έδωσε η εικόνα στο προφίλ της Ελένης Γκίκα:

“Η μοναξιά πάει περίπατο”, “στην ερημιά”, συμπλήρωσα μετά. Ίσως όχι τυχαία.]

 

                                 Ολόγυρά μου σεργιανούσε πάντα 

                                 ανεξήγητα μια θλίψη

                                 κι έπαιρναν χρώμα γήινο τα πρόσωπα 

                                 και μέσα μου βασίλευε σιωπή

 

Η μοναξιά κι η ερημιά

πιασμένες χέρι χέρι

πήραν τη στράτα μοναχές

κι όπως φυσάει τ’ αέρι

βγήκαν στο μονοπάτι

προτού προβάλει ο Αυγερινός

και πριν να δύσει η Πούλια

να δρέψουν τριαντάφυλλα

βιολέτες και ζουμπούλια

γαρίφαλα και γιασεμιά

από τα παραπούλια

 

Έπρεπε-σώνει και καλά-

πριν φέξει εκεί να φτάσουν

ν’ αποκοιμίσουν το φρουρό

κι έτρεχαν να προφτάσουν

να μπούνε στην Παράδεισο

πριχού ο ήλιος στείλει

τη ροδοδάχτυλη αυγή

το φως του ν’ αναγγείλει

 

Ήταν η νύχτα μακριά

και βιάζονταν κομμάτι

μύρα να χύσουν για χοές

της λύπης αμανάτι

-είχε ραΐσει το γυαλί –

πριν σπάσει το ποτήρι

Και τρέχουν να προλάβουνε

το άλλο πανηγύρι

 

8. 3. ‘21

Δημοσιεύτηκε στο Fractal, 16 Μαρτίου 2021