Μέρες ολόκληρες την περίμενα αυτή την
ευκαιρία. Επιτέλους, μια φορά ολομόναχος μέσα σ’ ένα τεράστιο σπίτι,
κλεισμένος στο δωμάτιό μου. Ήταν εσωτερική ανάγκη, παρόρμηση,
περιέργεια, δεν ξέρω. Και δεν με ένοιαζε καθόλου. Βιαζόμουν, σώνει και
καλά να εξιχνιάσω το μυστήριο, να διαβάσω το «τεκμήριο» ενοχής της
μητέρας μου, το ακριβές αντίγραφο ενός χειρόγραφου κειμένου της σε μπλοκ
αλληλογραφίας που είχα ανακαλύψει, εντελώς τυχαία, σ’ ένα συρτάρι της
εντοιχισμένης ντουλάπας στο δωμάτιό μου, κάτω από μια στρώση μουσαμά,
ψάχνοντας για κάποιο προσωπικό μου αντικείμενο.
Από μικρός συνήθιζα να χώνω όπου μπορούσα
πράγματα, συνήθως ευτελή, που ήθελα να κρύψω από τους γονείς μου, για
δικούς μου λόγους. Το άνοιξα κι άρχισα να διαβάζω αρπαχτά ό,τι πρόφταινα
γυρίζοντας τις σελίδες γρήγορα, νευρικά, όπου το μάτι μου συναντούσε
κάτι χτυπητό. Περιχαρής, σε πρώτη φάση, που έπιασα τη μάνα μου στα
πράσα, συμπεραίνοντας από το περιεχόμενο του κρυφού χειρόγραφου δικού
της ημερολογίου ότι είχε εξωσυζυγική σχέση. Από την ταραχή και την
ακατάσχετη περιέργειά μου, δεν πρόσεχα λεπτομέρειες. Όταν, όμως, έπεσα
στο σημείο που έγραφε:
...Έπρεπε, το είχα ανάγκη, να δώσω ένα
τέλος στη φαρσοκωμωδία που ήταν η ζωή μου με τον... Πέρι. Δεν πήγαινε
άλλο. Και η ανοχή έχει τα όριά της. Και τα είχα ξεπεράσει. Έτσι
τουλάχιστον νόμιζα. Γύρευα διέξοδο από τη συναισθηματική φυλακή που είχε
γίνει η υπερβολική αγάπη του. Η μέχρις εσχάτων αφοσίωση είχε μετατραπεί
σε οικογενειακή δουλοσύνη. Ένιωθα τον κλοιό να γίνεται πιο ασφυκτικός,
όσο εκείνος γινόταν περισσότερο προστατευτικός, να με πιέζει. Ήταν
στιγμές που αισθανόμουν τη θηλιά να με πνίγει. Όμως, οι αρχές μου με
κρατούσαν δέσμια σε μια κατάσταση ζωής που δεν οδηγούσε πουθενά. Το
ένιωθα.
Είχα αρχίσει να διαισθάνομαι πως ο Πέρι με
τάιζε σανό και με πότιζε μεθυστικό λικέρ με την υπερπροστασία της
ευαισθησίας μου και τα πολύτιμα δώρα με τα οποία εξαγόραζε την τυφλή
υποταγή μου στη συζυγική πίστη και αφοσίωση. Τότε πρόβαλε από το πουθενά
ο Νίκολας. Έτσι, άξαφνα. Σαν γυπαετός όρμησε και με καμάκωσε με την
πρώτη βουτιά: «Είμαι ο Νικ», είπε με την πρώτη. «Ο Νικόλας ή Νίκολας,
όπως θέλεις λέγε με. Σε περιμένω στου...» γέλασα χαιρέκακα.
Το τρίξιμο της εξώπορτας μου έκοψε τη φόρα.
Έκλεισα αμέσως το μπλοκ και το έχωσα βιαστικά στην κρυψώνα του. Δεν ήταν
κανείς. Κάποιος είχε χτυπήσει κατά λάθος. Το ξανάπιασα, διάβασα μερικές
σελίδες ακόμα για να έχω σαφή γνώση περί τίνος επρόκειτο.
Από τις λίγες σελίδες που είχα διαβάσει
αρπαχτά, προς μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα πως οι σχέσεις των γονιών
μου δεν ήταν πάντα τόσο αρμονικές όσο φαίνονταν. Και πληροφορούμαι,
ξαφνικά και μάλιστα από την ίδια, πως είχαν και οι δύο μυστική ζωή –
κρυφή εξωσυζυγική σχέση. Αυτό για μένα ήταν κεραυνός εν αιθρία.
Κατέληξα σ’ ένα εύλογο, κατά την τότε εκτίμησή
μου, συμπέρασμα, χωρίς να μου περάσει από το μυαλό η σκέψη μήπως όλα
αυτά που διάβαζα δεν ήταν παρά μια πλασματική ιστορία που λάβαινε χώρα
μόνο μέσα στο μυαλό της μητέρας μου. Και, το πιθανότερο, η μητέρα μου να
έκανε μυθιστορηματική τη ζωή κάποιων δικών της συγγενών με τη φιλοδοξία
να γίνει συγγραφέας. Η εφηβική μου φαντασία οργίαζε, δημιούργησα στο
μυαλό μου κάτι σενάρια που θα ζήλευαν οι συγγραφείς τέτοιων
μυθιστορημάτων με οικογενειακά σκάνδαλα που, όχι μόνο κεντρίζουν το
ενδιαφέρον, αλλά εξάπτουν τη φαντασία του αδηφάγου αναγνωστικού κοινού.
Αποφάσισα, λοιπόν, εν ψυχρώ να εξιχνιάσω το
μυστήριο ή να το δημιουργήσω με τη φαντασία μου, αν δεν υπήρχε. Όσο γι’
αυτό… Εδώ οι πολιτικοί δημιουργούν φανταστικά προβλήματα και μυστήρια
προς διαλεύκανση και προκαλούν σύγχυση στον κόσμο, για να κάνουν
ανενόχλητοι αυτό που θέλουν. Και δεν θα μπορούσα εγώ να δημιουργήσω μια
φανταστική εξωσυζυγική σχέση της μητέρας μου με περιπέτειες ερωτικές, με
απιστίες και εξώγαμα; Αυτό δα έλειπε! Κι άρχισα να κάνω διάφορα
σενάρια. Ο χώρος της φαντασίας είναι απεριόριστος και προσφέρεται
γενναιόδωρα στον καθένα για να τον διαχειριστεί όπως θέλει.
Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα είχα κιόλας
γίνει συγγραφέας μιας «πιασάρικης» μυθοπλασίας με την υπογραφή μου
φαρδιά πλατιά από κάτω! Και φανταζόμουν το τεράστιο σκάνδαλο που θα
ξεσπούσε και τον θόρυβο που θα δημιουργούσαν τα σκανδαλοθηρικά έντυπα με
το να με διαφημίζουν ως μεγάλο ταλέντο στον χώρο της πεζογραφίας.
Μόλις είχα τελειώσει με τα τρεχάματα στις
διάφορες υπηρεσίες για τη συλλογή των απαιτούμενων δικαιολογητικών που
έπρεπε να υποβάλω στο πανεπιστήμιο του εξωτερικού που είχα επιλέξει για
να με δεχτεί ως υπότροφο μεταπτυχιακό σπουδαστή, προκειμένου να συνεχίσω
σπουδές για μεταπτυχιακό και στη συνέχεια για ντοκτορά. Είχα αριστεύσει
στις απολυτήριες εξετάσεις του Λυκείου, ήρθα πρώτος πανελλαδικά.
«Φαινόμενο» χαρακτηρίστηκα, γεγονός πρωτοφανές για τα ελληνικά μαθητικά
μας χρονικά· όχι μια πρωτιά μαζί με πολλούς άλλους. Είχα ήδη στον
χαρτοφύλακά μου: απολυτήριο του Λυκείου –δημόσιου σχολείου– με το
καραμπινάτο 20, ένα πολύ γερό χαρτί και, κυρίως, μια τρανταχτή
υποτροφία, που γέμιζε τα πρωτοσέλιδα όλων των εφημερίδων ένα ολόκληρο
εικοσαήμερο με αντικρουόμενα, βέβαια, σχόλια· και είχε δημιουργήσει τόσο
σάλο ανάμεσα στα στελέχη της μείζονος και της ελάσσονος Αντιπολίτευσης,
που ξέχασε ο κόσμος την οικονομική κρίση και ασχολούνταν με την πρωτιά
του «τεκνού» εν ενεργεία διασήμου πολιτικού. Έτσι αποκάλεσε εμένα
κάποιος δημοσιογράφος που δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του, εν τη ρύμη του
λόγου του – πικρόχολα, είμαι βέβαιος, υπό την επήρεια του
αντιπολιτευτικού του μένους ενάντια σ’ έναν δυναμικό, παραδοσιακής
οικογένειας πολιτικό, που τύχαινε να είναι ο πατέρας μου.
Έφερνα όλα αυτά στον νου μου και πετούσα από τη χαρά μου.
Περιττό να προσθέσω ότι την επιτυχία στο
πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και τα ντοκτορά που θα αποκτούσα σε όλα τα
«Δίκαια», με το μυαλό που κουβαλούσα τότε, την είχα ήδη στον χαρτοφύλακά
μου. Εκτός, φυσικά, από το πραγματικό πανάκριβο μελί ανατολίτικο χαλί
με τα υπέροχα γεωμετρικά μοτίβα, που περίμενε ανυπόμονα την επιστροφή
μου, στρωμένο στο γραφείο του πατέρα μου στο σπίτι, προορισμένο
αποκλειστικά για μένα· ότι θα συνέχιζα την επιτυχημένη οικογενειακή
πολιτική σταδιοδρομία που την είχε λαμπρύνει ως Πρωθυπουργός κάτι
λιγότερο από τέσσερις τετραετίες συνολικά ο διάσημος παππούς μου, κάτι
που δεν είχε καταφέρει ακόμα ο «φερόμενος» ως μπαμπάς μου, ήταν παραπάνω
κι από βέβαιο.
Λογάριαζα ν’ αλλάξω ταπετσαρίες στους τοίχους,
να βάλω άλλες του δικού μου γούστου. Ένας πολιτικός του διαμετρήματός
μου και με προδιαγραφές ηγέτη δεν μπορούσε να μην επιφέρει κάποια
δραστική αλλαγή και στον χώρο όπου, εκ των πραγμάτων, θα περνούσε
αρκετές ώρες της ημέρας, όσες φυσικά θα του επέτρεπε η καθημερινή
παρουσία του στη Βουλή. Ένας μέλλων Πρωθυπουργός της χώρας του δικού μου
βεληνεκούς και εκτοπίσματος, σε καμιά των περιπτώσεων δεν θα ήταν
«σκιώδης πρωθυπουργός».
Είχα εξοπλίσει πλήρως και το μελλοντικό
πρωθυπουργικό μου γραφείο στη Βουλή των Ελλήνων. Άλλωστε, την είχα
δεμένη κόμπο στη φτερούγα του εγγλέζικου βαμβακερού πουκαμίσου μου την
υπουργοποίησή μου, αρχικά. Θα γινόταν «άμα τη αφίξει μου από τας εις την
Ευρώπην ανωτάτας σπουδάς», όπως χαρακτηριστικά βεβαίωνε τους συγγενείς
και τους πολιτικούς φίλους της η μητέρα μου, με τη σιγουριά δεμένη κόμπο
στο μεταξωτό μαντιλάκι της. Παπαγαλίζοντας, ωστόσο, άσκεφτα την
αγαπημένη φράση του διαπρεπούς μπαμπά μου, αγνοούσε ή αδιαφορούσε αν
πιπίλιζε και έτρεφε με άφθονη κενοδοξία και ματαιοδοξία το άγουρο,
λαίμαργο μυαλό που μου κληροδότησε η ίδια, μακάρι να ’ξερα με ποιανού
κούκλου εραστή τη συνέργεια. Δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ μου ότι ο
εξαίρετος, ως προς τα πνευματικά του προσόντα, αδικημένος το δέμας,
σύζυγός της θα της φύτευε στη μήτρα ένα γιο ίδιο Απόλλωνα· εμένα εννοώ.
Είχα κιόλας γίνει διάσημος συγγραφέας. Έδινα
συνεντεύξεις σε ελληνικά και ξένα περιοδικά κι εφημερίδες, υπέγραφα
βιβλία μου, με καλούσαν για παρουσιάσεις των βιβλίων μου, όλος ο κόσμος
ασχολούνταν με την περίπτωση του καινοφανούς αστέρος στον χώρο των
γραμμάτων. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου είχα πάρει και βραβείο Νόμπελ
λογοτεχνίας! Ένα ακόμα ατού στα προσόντα μου ως μέλλοντος διαπρεπούς
πολιτικού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου