Ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα

Ένα ποίημα της Ελένης Χωρεάνθη:

 «Ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα»

Ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα *

“…Ο ωραίος κάλλει παρά πάντας βροτούς…»

παρά πάντας βροτούς ως ανίδεος νεκρός καταφαίνεται

ο την φύσιν ωραϊσας του παντός

(Τα εγκώμια)

Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό
ένας πλατύς ναός κι ένας μικρός λαός
συνέβαινε
–μεσούσης της νυκτός–
ν’ ακροβατεί ανυποψίαστος στο περιστύλιο των μύθων

Είχανε τον επιτάφιο ξεστολίσει
και των δακρύων είχαν τα ρόδα μαραθεί
έλιωναν τα ροδόφυλλα τρεμάμενα στους δίσκους
κι εωθινός ο εγερθείς
ο ενταφιασμένος πριν νεκρός
τα σήματα των τεθνεώτων περιδιάβαινε
σταλάζοντας φως ιλαρόν στον ύπνο τους

Ήταν τα πρόσωπα περιχυμένα άσπρο φως
Καθώς
       …ωραίος κάλλει παρά πάντας βροτούς
ο Ιησούς
που είχε από τη νύχτα δραπετεύσει
προς Εμμαούς οδοιπορούσε
αφήνοντας τον χώρο αδειανό
καθαγιασμένο από τον μόχθο των πενθούντων
και τους χλωρούς ιριδισμούς των θρήνων
στο κενοτάφιο του πιο ωραίου
μυστικού θανάτου του Θεού
για το διηνεκές της Ιστορίας

Έφευγε το σκοτάδι κατακόρυφα
μες απ’ το χάος του κενού
και ο λαός ακολουθούσε τον απόκρημνο καιρό
συλλέγοντας ψηφίδες νηπενθών
για το μωσαϊκό των αναμνήσεων

Περίσσευαν τα δάκρυα των πενθούντων
και των παιδιών τα δαχτυλάκια
χαράζανε στην τέφρα των ωρών
την άσωστη αιωνιότητα του θρήνου
και των θεών η πάνσοφη αμεριμνησία
είχε αποσυρθεί από αιώνες
στα μακρινά κατοικητήρια των θρύλων

Ήτανε μια φορά ένας αιώνας πρόσφυγας
και ο λαός ανήλικος και αμαθής
ανέστιος και νοσταλγός και απανδόχευτος
πάνω στο ίδιο του το χώμα


Π. Φάληρο, 9 Ιουλίου 2016


*Από τη συλλογή «Η συνήθεια του αριθμού», Εκδόσεις: Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα 2017


Δημοσιεύτηκε στο fractalart, σήμερα, Μεγάλη Πέμπτη, 25 Απρριλίου 2019