Μετοικεσία

 

Μετοικεσία

Την εποχή των βροχών
μετοίκησαν στην ψυχή μου αγύρτες άνεμοι
πιλατεύοντας νυν και αεί με υλακές την αγρύπνια μου
Σ' αφώτιστα μονοπάτια ιχνηλατώντας πορεύτηκα
γραμμές τεθλασμένες στον αιώνα χαράζοντας
τη σήψη του κόσμου καρπώθηκα

Έκτοτε περιδεής αιωρούμαι μεταξύ αγωνίας και άγνοιας
στο ακαταμέτρητο χάος του κυβερνοχώρου
γυρεύοντας να καλύψω με λέξεις
το χάσμα του απείρου διαστήματος
να συλλάβω τ' ασύλληπτα
να ζωγραφίσω τα άρρητα
τις έγνοιες μου
σε μια παλάμη γλαυκού ουρανού να στεγάσω
Ως στρουθίον μονάζον επί δώματι
λίγα ψίχουλα φωτός απ’ τους αιθέρες θηρεύω
να χορτάσω την πείνα της ψυχής και τη δίψα μου
ελπίδα στη μικρή μου καρδιά να ψωμίσω
και με πίστη να ντύσω τη γυμνή ανθρωπότητα
Την εποχή των βροχών
κατοίκησαν στο κορμί μου δραπέτες άνεμοι
Γέμισε σημεία και τέρατα το ασυντέλεστο σχήμα του χρόνου
Από τη μετοικεσία των ανέμων γενεές ατελεύτητες

Αναρτήκε στο χρονολόγιο στις  19 Νοεμβρίου 2014 ·