Χρυσόθεμις

Ηρωίδες από την αρχαία τραγωδία που έγραψαν τη δική τους ιστορία –

 Χρυσόθεμις                

Γράφει η Ελένη Χωρεάνθη //

 

                            Χρυσόθεμις

Της Ελένης Γκίκα, τώρα και πάντα

 με όποιους καιρούς…

Κόρη κι εγώ
του Αγαμέμνονα είμαι
Χρυσόθεμις το όνομά μου
κι ας ζω στο περιθώριο των μύθων
πέντε γραμμές στο λεξικό των ονομάτων
τίποτε άλλο
Αυτό είμαι
Μπορεί γι’ αυτό
να με αποστρέφονται οι αιώνες

Με αναφέρει κάπου ο Όμηρος
τιμή μου
κι ο Σοφοκλής με παριστάνει αδύναμη
δειλή πλάι στην Ηλέκτρα

Για τον Αισχύλο
μήτε κουκουλωμένη και βουβή
δεν βγαίνω στη σκηνή
λες και δεν έχω εγώ στην τραγωδία υπάρξει
Με προσπέρασε
και με άφησε στην άγνοια
μια πληγή

Ο Ευριπίδης με παράτησε ολομόναχη
να σβήνω στην καταπακτή της λήθης
λες κι είναι η μοίρα μου
να ζω στην καταχνιά του μύθου μια θλιμμένη εικασία




Αιώνες γύρω μου αλυχτούν
στου κόσμου την αγρύπνια ονόματα ηρώων
και ηρωίδων κατορθώματα
Εγώ βουλιάζω με τις έγνοιες μου στο όνειδος
παρατημένη στο βυθό της ύπαρξής μου
Αιώνες την αλήθεια ψηλαφώ
να βρω διέξοδο
ένα πέρασμα
να βγω σ’ έναν εξώστη
ν’ αναπνεύσω

Η Ιφιγένεια με χαντάκωσε
μ’ εκείνη την εικονική θυσία στην Αυλίδα
κι έκλεψε την παράσταση ως το τέλος
Ήρθαν τα φονικά μετά
και μ’ έθαψε το μένος της Ηλέκτρας
Λένε ότι συνέργησε στα φονικά και ο Ορέστης
Ο αδερφός μου δεν συνέπραξε
Δεν είναι αλήθεια
δεν θέλω εγώ να είναι αλήθεια
όχι δεν δείλιασε
μα λοξοδρόμησε την τελευταία στιγμή
προς τον εξώστη της απόδρασης δίνοντας τόπο στην οργή
και χρόνο στη μητέρα να θρηνήσει
κι ανάλαβε η Ηλέκτρα
να τελειώσει τους λογαριασμούς της με τον θρόνο
Ίσως να είχε ερωτευτεί τον Αίγισθο
καθώς εικάζεται,
και βάλθηκε να εκδικηθεί
–τάχα- τον άδικο χαμό του Αγαμέμνονα

Εγώ ήμουνα πάντα πίσω απ’ τη σκηνή
στα παρασκήνια
καθηλωμένη εκεί ν’ ανοιγοκλείνω την αυλαία
κι ήμουνα πάντα δίχως πρόσωπο
μόνο ένα όνομα κοντολογίς σε ολόκληρο βασίλειο
– μύθευμα-
πέντε γραμμές κι αυτές λειψές στο λεξικό των ονομάτων

Δεν έχει έλεος η συμπεριφορά των ποιητών
δεν μπήκανε ποτέ στον πειρασμό να δουν στα παρασκήνια
στο πίσω μέρος της σκηνής
ν’ ακούσουν οδυρμούς και οιμωγές
δάκρυα να συλλέξουν
και να δέσουν τις πληγές.
Δεν ρώτησαν τους υπηρέτες και τους αυλικούς
να μάθουνε στα παρασκήνια τι συνέβαινε
δεν πήγαν στα υπόγεια ν’ ακούσουν αναστεναγμούς
να γράψουν δέκα στίχους και για μένα



Μιλούν για παθιασμένους έρωτες
για ήρωες που πέθαναν για την πατρίδα
για τα ιερά μας και όσια
– για ποια ιερά και για ποια όσια
για ποια πατρίδα πολεμάμε –
Σε τούτο εδώ το μύθευμα είχε ένα δίκιο η Ηλέκτρα
που σχεδίασε το άγριο φονικό τους
Είχε κι η Κλυταιμνήστρα
το δικό της μερτικό στην καταδίκη μου
πότε ενδιαφέρθηκε για μένα
Μόνο προφασιζόταν πως το έκανε για εκείνη
την αδερφή μου Ιφιγένεια εννοώ
που θυσιάστηκε δήθεν για την πατρίδα στην Αυλίδα.

Υπάρχει
ωστόσο
και μια πίσω πόρτα
στα μεγαλόπρεπα ανάκτορα των μύθων
κι εγώ την πήρα την απόφαση να βγω στο ξέφωτο
με την μεγαλοσύνη που μου πρέπει

Θα μπω στο καθαρτήριο των μύθων να λουστώ
να βγάλω από πάνω μου τη μούχλα των προγόνων
και θα ξεθάψω απ’ το χιλιόχρονο ερμάρι
τα χρυσοΰφαντα φορέματα
και τα χρυσαφικά μου
και θα ντυθώ
θα χτενιστώ
και με ολόχρυσα πλουμίδια χέρια και πόδια
θα στολίσω
και στο λαιμό και στα μαλλιά
πανάρχαια στολίδια θα κρεμάσω
κι όμορφη στον εξώστη των αιώνων αυγινή θα βγω
να χαιρετήσω την καινούρια μέρα
που ανατέλλει για τον κόσμο

Τελική μορφή, Παλαιό Φάληρο, 30 Μαρτίου 2019

Δημοσιεύτηκε στο Fractalart σήμερα, Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2019