...............................Ουκ έστιν ώδε*....
Είχαν περάσει τρεις ημέρες χωρίς τον αγαπημένο Διδάσκαλο. Τρεις λυπημένες ημέρες γεμάτες αγωνία και αμφιβολίες. Οι μαθητές αναρωτιούνται:
"Θ' αναστηθεί ο διδάσκαλος..."
"Σε τρεις ημέρες θ' ανοικοδομήσω το ναό", είχε πει... "Κι αν δεν αναστηθεί..."
Οι φόβοι, η απόγνωση, η ολιγοπιστία, η προδοσία, αντιμάχονται την πίστη, την ελπίδα, τις προσδοκίες. Μήπως όλα ήταν ένα όνειρο, μια περιπέτεια, μια όμορφη ιστορία με τραγικό τέλος...
Η υποταγή του Ιησού στην κοινή μοίρα των θνητών άφησε άπορους ελπίδων τους μαθητές. Φοβούνται να πλσιάσουν στο μνημείο όπου "έθηκαν Αυτόν". Μόνο "η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή" είχε προφτάσει να κομίσει και να προσφέρει μύρα "προ του εναφιασμού".
Μπροστά στην ατολμία των μαθητών, οι γυναίκες κίνησαν με μύρα, "όρθρου βαθέος, προς το μνήμα του ζωοδότου" Το μόνο που τις απασχολεί δεν είναι ο φόβος. Είναι ο λίθος που φράζει το στόμιο του μνημείου:
"Τις αποκυλήσει ημίν τον λίθον;"
Κι ο δρόμος της αγωνίας ο δύσβατος μακραίνει. Μόνο ο Γολγοθάς ξεχωρίζει ανάμεσα σε φωτεινές οπτασίες, ώσπου αντικρύζουν το κενό μνημείο. Και την αγωνία ακολουθεί η απόγνωση:
"Μας τον έκλεψαν...Όλα ήταν μάταια;" διαλογίζονται. Κλαίνε γοηρά, θρηνούν.
Αίφνης:
"Τι ζητείτε; Τον ζώντα μετά των νεκρών; Τι θρηνείτε τον άφθαρτον ως εν φθορά; Ουκ έστιν ώδε, αλλ' ηγέρθη! Πορευθείσαι είπατε τοις αυτού μαθηταίς ότι εις την Γαλιλαίαν αυτόν όψονται", η φωνή του λευκοφόρου τις βγάζει από την αγωνία.
"Ο Κύριος ηγέρθη! Ανέστη ο Διδάσκαλος!" κραυγάζουν.
Και τρέχουν ν' αναγγείλουν στους μαθητές το χαρμόσυνο γεγονός.
Μέσα στην πρωινή εύοσμη γαλήνη ένα ευώδες "Χαίρετε!" χαροποιεί τις ακοές των γυναικών. Είναι η φωνή του ένσαρκου αναστημένου Λόγου.
"Διδάσκαλε!" αναφωνούν και κάνουν να τον αγγίξουν για να βεβαιωθούν.
"Μη μου άπτου! Μη με αγγίζεις!"
Το χέρι μένει στο κενό, η χειρονομία μένει ατελέσφορη να αιωρείται αιωνίως στον απόηχο εκείνου του ευάγκαλου "χαίρετε" μέσα στην αδυνατισμένη πλάση.
Όρθρου βαθέος, μίαν των Σαββάτων "ηγέρθη" ο Κύριος.
Ηγέρθη, αλλά "ουκ έστιν ώδε..."
Ανελήφθη... δια παντός.
Ουκ έστιν ώδε...
Είχαν περάσει τρεις ημέρες χωρίς τον αγαπημένο Διδάσκαλο. Τρεις λυπημένες ημέρες γεμάτες αγωνία και αμφιβολίες. Οι μαθητές αναρωτιούνται:
"Θ' αναστηθεί ο διδάσκαλος..."
"Σε τρεις ημέρες θ' ανοικοδομήσω το ναό", είχε πει... "Κι αν δεν αναστηθεί..."
Οι φόβοι, η απόγνωση, η ολιγοπιστία, η προδοσία, αντιμάχονται την πίστη, την ελπίδα, τις προσδοκίες. Μήπως όλα ήταν ένα όνειρο, μια περιπέτεια, μια όμορφη ιστορία με τραγικό τέλος...
Η υποταγή του Ιησού στην κοινή μοίρα των θνητών άφησε άπορους ελπίδων τους μαθητές. Φοβούνται να πλσιάσουν στο μνημείο όπου "έθηκαν Αυτόν". Μόνο "η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή" είχε προφτάσει να κομίσει και να προσφέρει μύρα "προ του εναφιασμού".
Μπροστά στην ατολμία των μαθητών, οι γυναίκες κίνησαν με μύρα, "όρθρου βαθέος, προς το μνήμα του ζωοδότου" Το μόνο που τις απασχολεί δεν είναι ο φόβος. Είναι ο λίθος που φράζει το στόμιο του μνημείου:
"Τις αποκυλήσει ημίν τον λίθον;"
Κι ο δρόμος της αγωνίας ο δύσβατος μακραίνει. Μόνο ο Γολγοθάς ξεχωρίζει ανάμεσα σε φωτεινές οπτασίες, ώσπου αντικρύζουν το κενό μνημείο. Και την αγωνία ακολουθεί η απόγνωση:
"Μας τον έκλεψαν...Όλα ήταν μάταια;" διαλογίζονται. Κλαίνε γοηρά, θρηνούν.
Αίφνης:
"Τι ζητείτε; Τον ζώντα μετά των νεκρών; Τι θρηνείτε τον άφθαρτον ως εν φθορά; Ουκ έστιν ώδε, αλλ' ηγέρθη! Πορευθείσαι είπατε τοις αυτού μαθηταίς ότι εις την Γαλιλαίαν αυτόν όψονται", η φωνή του λευκοφόρου τις βγάζει από την αγωνία.
"Ο Κύριος ηγέρθη! Ανέστη ο Διδάσκαλος!" κραυγάζουν.
Και τρέχουν ν' αναγγείλουν στους μαθητές το χαρμόσυνο γεγονός.
Μέσα στην πρωινή εύοσμη γαλήνη ένα ευώδες "Χαίρετε!" χαροποιεί τις ακοές των γυναικών. Είναι η φωνή του ένσαρκου αναστημένου Λόγου.
"Διδάσκαλε!" αναφωνούν και κάνουν να τον αγγίξουν για να βεβαιωθούν.
"Μη μου άπτου! Μη με αγγίζεις!"
Το χέρι μένει στο κενό, η χειρονομία μένει ατελέσφορη να αιωρείται αιωνίως στον απόηχο εκείνου του ευάγκαλου "χαίρετε" μέσα στην αδυνατισμένη πλάση.
Όρθρου βαθέος, μίαν των Σαββάτων "ηγέρθη" ο Κύριος.
Ηγέρθη, αλλά "ουκ έστιν ώδε..."
Ανελήφθη... δια παντός.
Ουκ έστιν ώδε...
...Μυροφόροι ήλθον * μύρα Σοι, Χριστέ μου
..............κομίζουσαι * προφρόνως
………………………………………
Έρραναν τον τάφον..* αι μυροφόροι μύρα
...............λίαν πρωί * ελθούσαι
..............κομίζουσαι * προφρόνως
………………………………………
Έρραναν τον τάφον..* αι μυροφόροι μύρα
...............λίαν πρωί * ελθούσαι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου